اندیشه

بیش از نیم دهه پیش دغدغه اصلی جویندگان علامتهای سوال بی پاسخ بدنبال واقعیت حقیقی گمشده ایی بود که جز عالمان و معلمان دین و درس برای آن پاسخگویی نبود ، حقیقت گمشده آخر الزمان که در آمدنش فرش زرین حیات زندگی را میگسترانیم در حاله از بودن ما در مقابل واقعیت تشخیص بود ! که ما در حضور که سراپا نخواهیم شناخت چگونه تشخیص را بر سره و ناسره خواهیم داد و شاید دغددغه حتی علمای محض نیز بود که این

خود باز علی رغم ضعف سیستم آموزشی که میدانیم در کشورهای اروپایی بیش از دو قرن است رشته آخرالزمان شناسی دارند و ما اندر خم یک کوچه .....

و اما حال ...

همان علامتهای سوال و تردید و تعجب از احوال کار خویشتن پس از سپری کردن آن پاسخهای ضد و نقیض به حول حوادث تلخ و بد این روزها سرازیر گشته که واقعیت سره از ناسره حالا چیست ؟؟ که این مهم خود نه وظیفه من بعنوان یک نگارنده مطلب بل بعنوان مبلغ اصول به دیگر دوستان چه از جنس حال و یا جنس گذشته و یا از آموزگار گرفته تا خاص و عام بعنوان یک تکلیف پیشنهاد دارم که انبوه سوالات و تفکرات تداعی شده نسل جدید را بی پاسخ نگذارند و سکوت و تامل اگرچه توانایی تخریب را ندارد اما چاه را از چاله بر مخاطب تشخیص میدهد لذا نوشتن از یک سو ، گفتن و درس از قدیم و جدید از سویی دیگر بر این مهم میسور خواهد بود . روشهای جدید خبری و نگارشهای نوین وبلاگی و رفتارهای بسیار محافظه کارانه عاملین باید قدرت تشخیص را برای ما بوجود آورد لذا بر مخاطبین معزز است که بر ارائه نکات نقض و چاره اندیشانه تاملی بیشتر ورزند و با تکیه بر محوریت عقلایی و شرعایی  ، سره را از ناسره قدرت نهیم و در این مورد مبلغ ورزنده ایی باشیم . گرچه صحبت در این مورد بسیار است اما تشخیص را بر تدبر افکار دوستان مینهم .