دو اصل مهم از اصول بنیادی جوامع اسلامی و دو حلقه اتّصال از حلقه های  زنجیره ثبات نظام اسلامی در جامعه ما مفقود و یا کم رنگ شده است و از این ناحیه آسیب های فراوانی بر جامعه ، نظام اسلامی و جهان اسلام  وارد می شود ، یکی اصل  اتحاد ملی و دومی اصل انسجام اسلامی است که  اولی به  داخل مرزهای کشورمان محدود شده و اصل ثانی فراتر از مرزهای کشورمان بوده که در صورت عدم التفات مکفی  ، ممکن است کل جهان اسلام را تحت الشعاع خویش قرار داده و در مواجهه با  دیگر مکاتب آسمانی بزرگ ، آنچنانکه شایسته نام و شخصیت این دین جاوید است نتواند از حقانیت و اکمال خویش دفاع نماید .  

  توجه به این دو اصل اساسی که در واقع می تواند در یکدیگر ادغام گردیده و به عنوان اصلی واحد مورد بحث و بررسی قرار گیرد از چنان اهمیتی برخوردار بود  که حضرت آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای، مقام معظم رهبری در پیام تلویزیونی سالیانه خویش که هر سال به مناسبت آغاز سال نو ایراد می فرمایند، سال 1386 را سال « اتحاد ملی و انسجام اسلامی »  نامگذاری کردند و افزودند: «آرزو و امید همه ایرانیان \"استقلال ملی، عزت ملی و رفاه عمومی ملت " است و همه این اهداف به برکت "ایمان اسلامی، اتحاد کلمه، امید و عزم ملی، استفاده صحیح از ظرفیت‌های کشور و تدبیر و تحرک و تلاش\" محقق خواهد شد» .

 دو اصل مهم از اصول بنیادی جوامع اسلامی و دو حلقه اتّصال از حلقه های  زنجیره ثبات نظام اسلامی در جامعه ما مفقود و یا کم رنگ شده است و از این ناحیه آسیب های فراوانی بر جامعه ، نظام اسلامی و جهان اسلام  وارد می شود ، یکی اصل  اتحاد ملی و دومی اصل انسجام اسلامی است که  اولی به  داخل مرزهای کشورمان محدود شده و اصل ثانی فراتر از مرزهای کشورمان بوده که در صورت عدم التفات مکفی  ، ممکن است کل جهان اسلام را تحت الشعاع خویش قرار داده و در مواجهه با  دیگر مکاتب آسمانی بزرگ ، آنچنانکه شایسته نام و شخصیت این دین جاوید است نتواند از حقانیت و اکمال خویش دفاع نماید .  

  توجه به این دو اصل اساسی که در واقع می تواند در یکدیگر ادغام گردیده و به عنوان اصلی واحد مورد بحث و بررسی قرار گیرد از چنان اهمیتی برخوردار بود  که حضرت آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای، مقام معظم رهبری در پیام تلویزیونی سالیانه خویش که هر سال به مناسبت آغاز سال نو ایراد می فرمایند، سال 1386 را سال « اتحاد ملی و انسجام اسلامی »  نامگذاری کردند و افزودند: «آرزو و امید همه ایرانیان \"استقلال ملی، عزت ملی و رفاه عمومی ملت " است و همه این اهداف به برکت "ایمان اسلامی، اتحاد کلمه، امید و عزم ملی، استفاده صحیح از ظرفیت‌های کشور و تدبیر و تحرک و تلاش\" محقق خواهد شد» .

 رهبر انقلاب اسلامی در این پیام ، "ایجاد تفرقه و تضعیف وحدت ملی ایرانیان" و "به وجود آوردن مشکلات اقتصادی برای متوقف کردن پیشرفت کشور" را دو روش عمده دشمنان برای مقابله با ملت ایران و نظام جمهوری اسلامی برشمردند و با یادآوری جنگ روانی و تلاشهای موذیانه دشمنان برای ایجاد اختلاف و تفرقه در میان ملت ایران و در جهان اسلام، افزودند: « دشمنان به بهانه‌هایی همچون قومیت، مذهب و گرایشهای صنفی، درصدد هستند وحدت کلمه ملت ایران را از بین ببرند و در جهان اسلام نیز اختلافات مذهبی را دامن بزنند و با براه انداختن جنگ شیعه و سنی میان ملت ایران و جوامع اسلامی فاصله ایجاد کنند » .

     معظم له تلاش برای اتحاد و یکپارچگی ملی و تقویت هوشیارانه و خردمندانه انسجام امت اسلامی را تنها راه ناامید کردن دشمنان و خنثی کردن توطئه‌های آنان خواندند و تاکید کردند: « به یاری پروردگار، در سال 86، آحاد ملت، قومیتهای گوناگون، مذاهب مختلف و همه صنوف مردم ایران با اتحاد ملی، حرکت پرامید به سوی آینده درخشان خود را شتاب می‌بخشند و همه ملتهای مسلمان نیز با انسجام اسلامی و تقویت برادری اسلامی، وحدت کلمه خود را نشان خواهند داد » .
   به باور این قلم « اتحاد ملی و انسجام اسلامی »  از مهم ترین و محوری ترین اصول یک مجموعه  دینی و  یکی از کار سازترین  ،  بنیادی ترین و زیربنایی ترین اصول و آیین تثبیت کننده آن نظام  است  چنانکه امام راحل رمز پیروزی انقلاب اسلامی کشورمان را در وحدت کلمه خلاصه کرده  و طبق نظر صریح ایشان ،  اجرای تمامی احکام ، قوانین و مسایل سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی ،  تربیتی و اخلاقی و حتی عبادی و اعتقادی اسلام بدون  وجود آن  محقق نشده و اگر تمامی افراد جامعه در تحقق واژه هایی همچون عدالت و آزادی اتفاق نظر نداشته و متحد نگردند در صورت قرارگرفتن امام  معصوم (ع) در راس نظام نیز امکان  تحقق  هیچکدام از این واژه های زیبا میسر نخواهد شد.

   یکی از مشکلات بزرگ و اساسی جامعه و نظام ما در همین جا نهفته است که متاسفانه اصل اساسی اسلام (اصل اتحاد)  در جامعه ما به فراموشی سپرده شده و جای خود را  به  خصومت ، تحریک حساسیت های سیاسی و قومی و ایجاد لجاجت ها و به راه انداختن جنگ حیدری ، نعمتی و صفدری داده و به بیماری زشت خصومت، خشونت ، نفرت و غلظت مبتلا شده است؛ نوشته ها ، گویش ها ،  جناح بندی ها ، موضع گیری ها ، بر خوردها و مخصوصاً سیاست های داخلی و خارجی ما لبریز از تندی و افراط و تفریط و آنهم در راستای برهم زدن وحدت مابین خانواده انقلاب می چرخد.

خشونت ، عصبانیت، پرخاشگری ، ستیزه جویی ، دشمن تراشی ، حرمت شکنی ، تغییر ، تخریب و هتک حیثیت افراد و اشخاص در جامعه ما بیداد می کند و هر روز از کاه کوه ساخته می شود ، آیا با وضع موجود می توان جامعه را یک جامعه متعادل اسلامی همسو با نظرات ائمه معصومین ،  امام راحل و مقام معظم رهبری دانست؟ آیا  نحوه تعامل تشکل های سیاسی و سیاست های داخلی و خارجی ما بر اساس وحدت استوار است و اگر چنین است این همه مشکلات داخلی و خارجی، سیاسی و اقتصادی از کجاست؟ این همه منازعات  و کشمکش های عبث و خسته کننده برای چیست؟

آیات واقعا همه این سر و صداها و برخوردها برای  جلب رضای الهی و برای دفاع از آزادی ها و یا حمایت از اسلام و ارزش ها است؟ آیا این روش ها و شیوه های خشن و خصومت بار و گروه بندی جامعه و جوانان و رودررو قرار دادن آنها ، تحریک حساسیت ها و ایجاد لجاجت ها به نفع اسلام و ارزش های انقلاب است؟ لب کلام ،  باید اذعان نمود که ریشه همه این مسائل در تندروی  مدیران نهفته است و  به قول حضرت امام راحل اکتفا می کنم که در پیامی به طلاب حوزه علمیه قم و جوانان صریحا فرمودند که «تندروی عاقبت خوبی ندارد» .

    متاسفانه این تندروی ها به نام غیرت دینی و به عنوان دفاع از اسلام و ارزش ها انجام می گیرد و در این میان ، اسلام، انقلاب ، ولایت و روحانیت مخدوش و مظلوم می شود و کسی به فریاد مظلومیت او نمی رسد! اگر عده ای به عنوان حمایت از آزادی و شعار توسعه سیاسی همه مرزها و حرمت ها را به هم بریزند و عده دیگر نیز متقابلا آزادی را به قدری محدود و عرصه را به حدی تنگ بسازند که جز عده معدود خواص نتواند در آن بگنجد و جلو هر گونه شور ، شادابی و تحرک در صحنه های مختلف را بگیرند آیا با شعائر دینی همسوست؟ ا

گر عده ای در کشورداری برای استقلال مفهوم و جایگاهی قائل نشوند و آن را عامل بازدارندگی بدانند و متقابلا عده ای دیگر آن را در تعارض ، ستیزه جویی ، پرخاشگری ، دشمن تراشی و یکدندگی خلاصه کنند و ارتباطات عادی را وابستگی بدانند و سیاست تعارض را به استقلال طلبی مشتبه سازند و موجب از دست رفتن نیروها و فرصت ها و استهلاک توان ملی گردند آیا آرمان  شهدا تحقق یافته ست؟ آیا می توان از این طریق به اقتدار ملی و بین المللی رسید و با ضعف ، نیاز ، فقر و فلاکت به عزت و استقلال دست یافت؟

    اگر عده ای اصول و امهات انقلاب اسلامی را که حضرت امام راحل آنها از حاق اسلام گرفته و برای ما ترسیم کرده  زیرا سئوال برده و اصلاح طلبی را تا اصول ثابت ولایتغیر اسلام و انقلاب پیش ببرند و متقابلاً عده دیگر نیز به کار بردن کلمه اصلاح طلبی را حتی در روش ها ، سیاست ها و مدیریت ها ، مساوی کفر بدانند آیا با اسلامی که پیامبر اعظم (ص)  رسولش بوده همخوانی دارد؟ مگر همه روش ها ، موضع گیری ها و سیاست های داخلی و خارجی ما در این 30 سال در تمام موارد و مراحل ، وحی منزل بوده و هیچ اشتباهی نداشته ایم تا آن ها را بازنگری و اصلاح کنیم و اگر هیچ اشتباهی نبوده است این همه مشکلات سیاسی ، اقتصادی و نارسایی ها کمر شکن از کجاست؟ و این همه بگومگوها و نارضایتی ها برای چیست؟ اشتباه که یک امر طبیعی و تجربه آموز است اشکالی ندارد بلکه عیب و اشکال در جزم گرایی و عدم توجه به اشتباه و اصرار بر آن و ادامه آن است.    

متاسفانه مطالبی که بازگو شد کشور اسلامی ما را به اختلاف و تشنج می کشاند ، صفا و آرامش را از جامعه سلب ، مردم و جوانان خوبمان را رو در روی هم قرار می دهد و اتحاد ملی و انسجام  اسلامی  را مخدوش می سازد،حرمت ها را می شکند و خانواده انقلاب را روز به روز از هم دور می سازد ، ما امروز هم در سطح دولت و حکومت و هم در سطح مردم و جامعه در تمام زمینه ها حتی در قانونگذاری و سیاست های داخلی و مخصوصاً در سیاستهای بین المللی و خارجی به وحدت کلام  و به اصل اخوت و محبت بیش از هرچیز دیگر نیازمندیم. چه باید کرد؟ آیا جز بیان درد چاره ای هست؟! اگر این درددل و آه کشیدن را هم از انسان دردمند بگیرند بهتر است که بمیرد!!

 اصل رحمت ، رأفت ، محبت و لینت یک اصل مسلم و اساسی در اسلام و از اصول ضروری و اولیه یک جامعه اسلامی است عامل و زمینه ساز وحدت ملی  و انسجام اسلامی و مبنای همکاریها و مشارکتهای اجتماعی و تفاهمات فکری و سیاسی است که متأ سفانه این اصل محوری در جامعه اسلامی ما آسیب شدیدی دیده است همه از وحدت و انسجام سخن میگویند و دیگران را به سوی آن دعوت می کنند ولی فقط در مرحله حرف که در عمل کسی به لوازم آن ملتزم نیست مشکل ما مشکل حرف و دعوت وشعار نیست بلکه مشکل ما مشکل عمل و رفتار است اگر با حرف و صرف دعوت و نصیحت مشکل حل می شد کشور ما امروز گلستان بود ومشکلی وجود نداشت زیرا بهترین و بیشترین حرفها و زیباترین شعارها در کشور ما زده می شود ولی با این حرفها و شعارهای انباشته هیچ گرهی گشوده نشده و هیچ مشکلی حل نگردیده است زیرا ز عمل کار برآید به سخنرانی نیست.

دو صد گفته چون نیم کردار نیست داعیان وحدت و نادیان رحمت و محبت نخست باید از خود  آغاز کنند محبت ، عطوفت ، عفو ، اغماض ، سعه صدر ، رفق و مدارا را که شرط اول وحدت ملی و انسجام اسلامی و وفاق اجتماعی است از خود شروع کنند از خود بگذرند و چند قدم جلوتر بگذارند تا دیگران به استقبال بیایند اگر دعوت به وحدت صرف حرف و سخن گفتن و خالی از اقدام و عمل باشد! اگر دعوت به وحدت و محبت توام با غلظت ،  تنگ نظری و در یکدست شمشیر و در دست دیگر دعوتنامه باشد! اگر دعوت به وحدت ، دعوت به خویشتن و گروه خویشتن باشد که بیایید آنچنانکه ما می خواهیم باشید و انچنانکه ما می بینیم ببینید تا با هم باشیم!

چنین دعوتی مقبول نمی افتد و سر نمی گیرد و چنین حرفها و دعوتها با آنهمه حرف و حدیث و مطالباتی که دیگران دارند بی صداقتی تلقی می شود و ره بجائی نمی برد بلکه در طرف مقابل ایجاد سوءظن و لجاجت می کند چنین حرف ها و دعوتهایی  بهتر است شعارگونه نباشد!! واقعاً فکر کنید تا کنون چه قدمی در رابطه با ایجاد وحدت و تزریق رحمت و محبت بر جامعه از طرف منادیان وحدت و انسجام برداشته شده است؟!

چه محبتی و چه عفو و اغماض و چه ملایمت و حسن نیّتی نشان داده شده است؟! و چه مقدار از مطالبات و خواسته های مشروع و بحق مردم انجام گرفته و یا لااقل مورد بررسی قرار گرفته است؟! و یا در التهاب آفرینی , تحریک احساسات و تشدید کینه ها و خصومت ها چه کارها که نشده است؟! مقایسه کنید.

اینست که سال  پیامبر اعظم (ص) که به پیامبر صلح ، رحمت و وحدت معروف می باشد به سال تنازع و تفرقه تبدیل گردید و در ایام قبل از انتخابات دوره چهارم خبرگان ، چه بی حرمتی ها که در حق بزرگان و پیشکسوتان دوره انقلاب و جنگ روا داشته   شد چرا؟! چون رازش در همین  نکته  نهفته است چرا که  اساس و پایه وحدت و وفاق ملی و نتیجتاً امنیت ملی همان اصل محبت ولینت است. عفو ، اغماض ، خویشتن داری و سعه صدر است که همان  کلید حلقه مفقوده (وحدت ) جامعه می باشد ، امروز جامعه ما نیازمند آرامش و انسجام ملی و تشنه رحمت و محبت است که این امر با زور و فشار حاصل نمی شود. اهمیت این امر تا آنجاست  که خداوند به پیامبر خویش می فرماید: « ای پیامبر رحمت! از رحمت خدا بود که تو نرم خوی و مهربان شدی و اگر تند خوی  ، سخت دل و سختگیر بودی حول محورت گرد نمی آمدند ».  

   جامعه ایران، جامعه ای است متنوع و دارای هویت خاص فرهنگی، اجتماعی، ایران به عنوان سرزمینی بزرگ با تمدنی دیرینه با پذیرش اسلام، فرهنگ ایرانی ـ اسلامی را پذیرفت. نباید فراموش کرد که در طول تاریخ و در داخل این فرهنگ، خرده فرهنگی هایی هویت خویش را تعریف کردند و در عین حال با این فرهنگ بزرگ نیز همزیستی و مسالمت آمیز داشته اند. ترک، کرد، لر،  بلوچ ، عرب ، لک ، گیلک ،ترکمن  و ... همه ایرانی اند و مسلمان و هویت برتر خود را در ایران اسلامی جستجو می کنند.

توازن میان خرده فرهنگ ها و فرهنگ ملی ـ محصول بزرگی به نام  اتحاد ملی و انسجام اسلامی را به همراه داشته است که ما می توانیم به واسطه آن نظم طبیعی، به زندگی مسالمت آمیز در ایران ادامه دهیم که باید گفت متاسفانه این نظم طبیعی هر از چند گاهی دستخوش تحول می شود. ساده انگاری، بی تدبیری، نفی وجود خرده فرهنگ ها از یکسو و بزرگ نمایی، افراطی گرایی و تهدید گرایی از سوی دیگر نگرشی بدبینانه هستند که این نظم را دچار تحول کرده است. سال گذشته کاریکاتور روزنامه ایران در اهانت به 30 درصد از اقوام ایرانی و تحریک آذری زبانها و درج مطالبی  در یکی از نشریات که منجر به توهین علنی به هم میهنان لرستانی گردید از این دست مطالب می باشد.    

   ایران اسلامى، امروز بیش از همیشه به همدلى، وحدت، دوستى ، رفاقت ، لینت و اتحاد آحاد مردمش نیازمند است، در شرایطى که از یکسو دشمنان خارجى براى خدشه دار کردن عزت و غرور ملت مسلمان ایران زمین از هیچ تلاشى رویگردان نیستند و از طرفى ایرانیان در آستانه ورود به شرایطى تازه و افتخارآفرین از دستاوردهاى علمى و ملى خویش به سر مى برند، این تهدیدها معناى تازه اى به خود گرفته است. ایران اسلامى متعلق به همه ایرانیان است، از هر قوم و هر نژاد و هر زبان و در سال  اتحاد ملی  و انسجام اسلامی توجه و دقت بیشتر در حفظ حرمت اقوام مختلف اصیل ایرانی و جلوگیری از فتنه انگیزی و ایجاد اختلاف بین اقوام از ضروریات نظام اسلامی و ایران متمدن می باشد.    

   تاریخ انقلاب اسلامی  نتایج اتحاد را در صحنه‌های مختلف نشان داده و این امر در مواضع ما در خارج از کشور بسیار تاثیر گذار گذاشته است؛ لذا همیشه در نوک حمله دشمنان ما همین بحث وحدت قرار داشته و سعی کرده اند که آن را به تفرقه و جدایی در داخل تبدیل کنند.با توجه به توطئه استکبار جهانی برای ایجاد تفرقه نژادی مذهبی و ملی بین کشورهای اسلامی، انسجام اسلامی یک شعار کلیدی است و ما امروز در منطقه خاورمیانه به آن نیاز داریم. امروز باید در مباحثی چون انرژی هسته‌یی و مواضع داخلی به گونه‌ای منسجم عمل کنیم تا دشمن احساس نکند در بین ما تفرقه‌ای وجود دارد و سوءاستفاده کند.

   یکی از مواردی که مورد اهتمام وعنایت امام راحل بود وحدت شیعه و سنی می باشد لذا نباید بگذاریم که در جهان اسلام اختلاف میان شیعه و سنی به مرحله‌ای برسد که ابزاری برای نفوذ دشمنان شود.

باید به این نکته واقف گردیم که دشمنان زمانی توانستند دولت بزرگ اسلام را گسسته کنند که دنیای اسلام به جای توجه به وجه اشتراک به سمت نقاط اختلاف پیش رفت. احترام به مشترکات یکدیگر از جمله دیگر عوامل در تحقق انسجام اسلامی و وحدت ملی  خواهد بود .

اگر مجموعه گروه‌ها و احزاب در کشور و مجموعه مذاهب ارتباط خود را بر مبنای مشترکات یکدیگر تنظیم کنند شاهد خواهیم بود که وقتی بحث وحدت و بزرگی جهان اسلام در میان است همه در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و در این حال شاهد بلوغ سیاسی و رشد اخلاقی و معنوی در کشور و کل بلاد اسلامی خواهیم بود.مسوولان جهان اسلام، سازمان کنفرانس اسلامی، متفکران جهان اسلام به ویژه علمای اهل سنت و شیعه باید با طراحی متعدد و هم‌فکری در جهت حفظ انسجام اسلامی که عامل مهم اقتدار هرچه بیشتر امت اسلامی است، بکوشند و در جهت خنثی‌سازی توطئه‌ها علیه جهان اسلامی طراحی‌های لازم را انجام دهند.

   نعمت دین اسلام به عنوان بزرگترین نعمت خداوند متعال برای همه مسلمانان بوده و این نعمت الهی از آن یک فرقه نیست و هیچ فرقه‌ای این حق را ندارد که بگوید اسلام فقط از آن ماست و دیگر فرق مسلمان نیستند! اهل‌سنت و اهل تشیع که بزرگترین فرقه های اسلامی در جهان است هیچ‌گاه نباید ادعا کنند که اسلام از آن ماست و دیگر فرق مسلمان نیستند.اسلام دین همه کسانی است خود را مسلمان می‌دانند، ضروریات دینی را قبول دارند و معتقدات اجماعی، اتفاقی و منصوص را انکار نمی‌کنند. گسترة اسلام وسیع است و همه فرق اسلامی را در بر می‌گیرد.ایران کشوری اسلامی است و با وجود اکثریت مسلمان، حقوق یهودیان و مسیحیان و پیروان آیین‌های دیگر ساکن ایران نیز باید مطابق دستور اسلام محترم شمرده شده و رعایت گردد.مسئولین نظام و دولت نیز باید با همه مردم به مساوات رفتار کنند و بین شیعه و سنی و قومیت‌های مختلف فرقی قایل نشوند و در واگذاری مسئولیت‌ها و در استخدام ها شایستگی را ملاک بدانند نه شیعه یا سنی بودن و یا از یک قوم خاص بودن را ونباید هیچ قومی در ایران احساس بیگانگی کند و دچار یأس و دل‌سردی شود که به ما توجه نمی‌شود چون من سنی‌ یا شیعه هستم و یا اینکه بلوچ ، ترک ، ترکمن ، کرد و عرب هستم.  

حرمت‌گذاری تمام اقوام ایرانی یک وظیفه ملی است و اهالی فرهنگ باید بیشتر حساسیت به خرج دهند متاسفانه  رواج یافتن طنزها یا جک‌های مختلف در ارتباط با ملیت‌ها و اقوام مختلف ایران از طرق sms ها و پیام های مسنجری فضای تلخی  را برای کشور به وجود آورده است .کشور ما از اقوام مختلفی تشکیل شده و این اقوام سالیان طولانی با هم زندگی کرده و در غم‌ها و شادی‌ها شریک هم بوده و در تحولات اجتماعی و جنگ تحمیلی و فراز و نشیب‌ها با هم همدلی داشتند،اما به دلیل نبود قوانین مناسب  و مدون  این وحدت و انسجام ملی همواره در معرض تهدید بوده است.

در چند سال  اخیر شاهد پنج فتنه قابل توجه دراستان های  کردستان،خوزستان ، آذربایجان ، لرستان و سیستان و بلوچستان  بوده ایم ، که تنها عارضه این اهانت‌ها پرخاش‌های مقطعی موردی نیست،بلکه در صورتی‌که احساس عمومی در این مناطق این باشد که قانون و نظام از آنها در مقابل اهانت‌ها‌ حمایت قابل توجهی ندارند انفعال اجتماعی رخ می‌دهد که اثرات منفی آن در اقتدار ملی بسیار فراتر از چرخش‌های موردی و مقعطی است. امید است امم اسلامی  در محدوده مرزهای بین المللی و احزاب و گرو های وفادار به نظام اسلامی بتوانند دو حلقه مفقوده خویش را که همانا انسجام اسلامی و اتحاد ملی است بازیابند.
منبع:
http://www.tiknews.com/display/?ID=39551&page=1