سس

(بدون عنوان)

سس — Wed, 13 Jan 2010 11:31:04 GMT

اندیشه

سوالات بی جواب

سس — Sun, 10 Jan 2010 09:59:52 GMT

بیش از نیم دهه پیش دغدغه اصلی جویندگان علامتهای سوال بی پاسخ بدنبال واقعیت حقیقی گمشده ایی بود که جز عالمان و معلمان دین و درس برای آن پاسخگویی نبود ، حقیقت گمشده آخر الزمان که در آمدنش فرش زرین حیات زندگی را میگسترانیم در حاله از بودن ما در مقابل واقعیت تشخیص بود ! که ما در حضور که سراپا نخواهیم شناخت چگونه تشخیص را بر سره و ناسره خواهیم داد و شاید دغددغه حتی علمای محض نیز بود که این

خود باز علی رغم ضعف سیستم آموزشی که میدانیم در کشورهای اروپایی بیش از دو قرن است رشته آخرالزمان شناسی دارند و ما اندر خم یک کوچه .....

و اما حال ...

همان علامتهای سوال و تردید و تعجب از احوال کار خویشتن پس از سپری کردن آن پاسخهای ضد و نقیض به حول حوادث تلخ و بد این روزها سرازیر گشته که واقعیت سره از ناسره حالا چیست ؟؟ که این مهم خود نه وظیفه من بعنوان یک نگارنده مطلب بل بعنوان مبلغ اصول به دیگر دوستان چه از جنس حال و یا جنس گذشته و یا از آموزگار گرفته تا خاص و عام بعنوان یک تکلیف پیشنهاد دارم که انبوه سوالات و تفکرات تداعی شده نسل جدید را بی پاسخ نگذارند و سکوت و تامل اگرچه توانایی تخریب را ندارد اما چاه را از چاله بر مخاطب تشخیص میدهد لذا نوشتن از یک سو ، گفتن و درس از قدیم و جدید از سویی دیگر بر این مهم میسور خواهد بود . روشهای جدید خبری و نگارشهای نوین وبلاگی و رفتارهای بسیار محافظه کارانه عاملین باید قدرت تشخیص را برای ما بوجود آورد لذا بر مخاطبین معزز است که بر ارائه نکات نقض و چاره اندیشانه تاملی بیشتر ورزند و با تکیه بر محوریت عقلایی و شرعایی ، سره را از ناسره قدرت نهیم و در این مورد مبلغ ورزنده ایی باشیم . گرچه صحبت در این مورد بسیار است اما تشخیص را بر تدبر افکار دوستان مینهم .

ولایت مداری عامل وحدت

سس — Thu, 07 Jan 2010 14:57:30 GMT

ولایت مداری عامل وحدت، یکپارچگی و هدفمندی است.نماینده مردم بیرجند و درمیان در مجلس در مراسم روز سوم شهدای فرماندهی انتظامی استان گفت: سران صهیونیست چندی قبل تشکیل جلسه دادند و در آن محفل بر سر این که چطور و چگونه باید ایران اسلامی را از سر راه برداشت بحث و تبادل نظر کردند. حجت الاسلام والمسلمین «حسین ابراهیمی» افزود: یکی از سران صهیونیست در این محفل اعلام داشته است که انقلاب اسلامی دارای 3 ویژگی است و به سادگی نمی شود با این نظام برخورد کرد.وی ادامه داد: شیعه 2 بال سرخ و سبز دارد که بال سرخ آن ایثار و شهادت است و در کربلای حسین (ع) به وجود آمد.وی افزود: بال سبز، آرمان ظهور موعود حضرت بقیة ا...(عج) است، عدالت گستری که ریشه ظالمان را از دنیا برمی کند و عدل و داد را در تمام جهان برقرار می کند.وی به نقش بی بدیل ولایت اشاره کرد و گفت: در دوران فتنه نقش ولایت را درک می کنیم. وی به حوادث روز عاشورای تهران اشاره کرد و گفت: همه اسباب را چیده بودند و عده ای آدم مسلح به سلاح سرد، سازمان یافته و آموزش دیده به راه اندا خته بودند.وی گفت: آن چه نظام را نگه داشت توجه به کربلای حسینی، عزت امام حسین(ع) و ولایت مداری بود.وی حضور یکپارچه مردم در محکومیت هتک حرمت به عاشورا را باشکوه و پاسخ محکمی به فتنه گران دانست.وی با اشاره به بیانات مقام معظم رهبری، جریان فتنه را شامل دو بخش دانست که یک بخش جریان ضد انقلاب، ضد اسلام و ضد ائمه و جریان دوم، جریان قدرت طلب و فرصت طلب بود که می خواستند به قدرت برسند.وی افزود: جریان اول ماری سمی و خطرناک و سزاوار سرکوب است. گر چه هم قدرت طلبان و هم جریان ضد انقلاب به هم رسیدند و هر دو باید سرکوب شوند.

انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم

سس — Wed, 30 Dec 2009 06:00:43 GMT

انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم

آمده بودند به قصد خیمه گاه حسین (ع)، اما زنهار که خیمه گاه حسین (ع) برفراز تاریخ، در قلب عاشقانش، زنده و جاوید است.
عاشورا زنده است و عاشورائیان، فداییان حسین اند و اینک این جان ماست بر سر دستهایمان آمده ایم تا بگوییم: یا ابا عبدا...! انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم الی یوم القیامة.

دعا برای امام

سس — Tue, 29 Dec 2009 05:55:05 GMT

ما هر شب بعد از نماز، چند دعا برای امام خمینی(ره) و نظام مقدس جمهوری اسلامی می کردیم. یک شب طبق معمول دعا می کردیم و یکی از بچه های زرند کرمان به نام امیر شاپسندی که 16 - 17 ساله بود، دعا می خواند.وقتی او به این قسمت دعا ( اللهم احفظ قائدنا الخمینی) رسید، افسر عراقی که از کنار پنجره آسایشگاه رد می شد، سخن او را شنید و گفت: چه کسی برای خمینی دعا کرد؟ امیر بلند شد و گفت: من! افسر عراقی گفت: فردا به حسابت می رسم.
روز بعد آنها چنان او را شکنجه کردند که من هیچ وقت یادم نمی رود و این میزان جنایت و خشونت را تا به حال ندیده ام. آنها از او می خواستند به امام توهین کند، ولی او مقاومت می کرد. آن قدر به کف دو پای او اتو کشیده بودند که از کف پا تا برآمدگی پا یعنی همان مکان مسح، سوخته بود. گوشت پایش هم به طور کامل سوخته بود و تبدیل به زغال و سیاه شده بود.
امیر آن روز خیلی مقاومت کرد و واقعاً با آن کارش آبروی تمام اسرای جنگ تحمیلی را خرید. هنوز هم که چند سالی از آزادی ما می گذرد، هیچ کس نتوانسته او را راضی به مصاحبه کند و خیلی انسان متواضع و بااخلاقی است. ما تا شش ماه او را با پتو جابه جا می کردیم و بچه ها هر روز پای او را ضدعفونی می کردند و از میکروب دور نگه می داشتند.
یادم هست آرام آرام گوشتهای گندیده پایش را می تراشیدیم تا بهبود پیدا کند، اما هنوز پای او اثرات آن شکنجه را دارد و ناقص مانده است.
* راوی: مصطفی مرادی/ رمزمقاومت

شهیدان گلهای زیبای باغ وحدت

سس — Sat, 05 Dec 2009 05:52:03 GMT

ستاره ها هرگز قمرهای مصنوعی را در خاطر خود زنده نگه نمی دارند، اما هیچ گاه نمی توانند یاد قمرهای حقیقی؛ یعنی گل گونه های بستان خدا؛ یعنی شهیدان با صفا را فراموش کنند. آسمان با همه بلندی اش در برابر عظمت اندیشه و اعمال شهیدان، احساس شرمندگی دارد. خورشید، همه نورانیت خود را نثار دل و چهره شهدا می کند.
سکه عشق، همیشه به یاد شهیدان ضرب می شود و فریاد حق طلبی و عدالت خواهی با یاد آنان ثبت می شود.
دریا با همه عظمتش سر در پای شهیدان می ساید و درختان، سرسبزی و ثمربخشی خویش را در برابر ایستادگی و بالندگی شهیدان، ناچیز می یابند!
در این میان، شهیدان راه وحدت درخششی ویژه دارند. چه آنکه وحدت، پیروزی آفرین است و اتحاد، رسیدن به مقصد را آسان می کند. درست همان گونه که پراکندگی، زیان بار است و سبب انحطاط.
پیشرفتهای هر جامعه مدیون تلاشها، هماهنگی ها و اتحاد افراد آن جامعه است. هم از این رو، یکی از ترفندهای دشمنان ایجاد تفرقه و نفاق در میان افراد جامعه و تلاش فراوان برای پیشگیری از وحدت و هم داستانی مردم به شمار می رود.
دشمنان دین و میهن ما، پیوسته کوشیده و می کوشند تا با دامن زدن به اختلافهای مذهبی و قومی، امت مسلمان ما را از رسیدن به قله های پیشرفت باز دارند و با انداختن سنگ جدایی میان افراد، به خواسته های پلید خویش دست یابند.
بدین سبب است که شهیدان این راه روشن، چلچراغ های فروزان و درخشنده اجتماع محسوب می شوند و در میان دیگر شهیدان- که همه والا و قابل احترام و مأجورند- از فروغی فزون تر برخوردارند. این عزیزان چراغهای راهنما و همواره یادآورنده ای هستند که پیوسته به ما هشدار می دهند تا در دام دشمنان نیفتیم و همدلی و اتحاد را- که ضامن همه پیروزی هاست- از دست ننهیم!
هم از این رو، آب و آفتاب و آدینه، هرگاه در یکدیگر ضرب شوند، قادر نخواهند بود که روی ماه این شهیدان را بازتاب دهند!
سبزه و چمن و گل، اگر دست به دست هم بدهند، نخواهند توانست سرسبزی و شکوفایی دل دریایی شهیدان راه وحدت را به تصویر بکشند.
آری! هیچ دامنه و کرانه و پهنه ای، هر چند عظیم و گسترده، توان آن را نخواهد داشت که گوشه ای از ساحت بلند اندیشه شهیدان را به ما نشان بدهد.شهیدان را در آستانه خدا باید دید. شهیدان را با شهیدان باید سنجید. به شهیدان در عمل باید رسید و برای بوسه زدن بر تربت پاک و خاک پای شهیدان، باید به سر دوید!
شهیدان، با نفسهای معطر خود، زندگی را عطر آگین کرده اند و به ما آگاهی و شناخت داده اند. به کاری دست نزنیم که عطر شهید و رایحه شهادت، در جامعه کاستی پذیرد! اجازه ندهیم اجانب، تصاویر شهیدان را از یاد ما ببرند و پرچم وحدت و همدلی را از اهتزاز بیندازند! نگذاریم هیچ کس پای بر روی خون و آرمان شهیدان بگذارد! مراقب باشیم فرهنگ شریف شهادت و آرمانهای شهیدان بزرگوار، بر اثر غفلتهای ما، یا تلاشهای گوناگون دشمنان، از کتابخانه تاریخ، خارج نشود!
شهیدان عاشق و عاشقان شهید را هماره بزرگ بداریم که بسیار شایسته اند و کرامند و بزرگوار. وسلام ما بر آن شیر مردان پیوسته ماندگار، به صدها و هزاران بار

امام جعفر صادق(ع) مرکز دایره وحدت امت اسلامی

سس — Wed, 02 Dec 2009 12:34:14 GMT

وحدت امت اسلامی از چنان ضرورت واوجبیت برخوردار است که اگر از هر انسان مسلمان بی سواد بیابان گرد بدور از جهان سیاست وتعاملات فرهنگی جهان امروز هم سؤال کنید،پاسخش این است که: وحدت درجهان اسلام از ضروری ترین ضروریات واز اولین ترین اولیت های امت اسلامی است.

واگر همین سؤال را از یک فرد مسلمان درس خوانده وآگاه به مسائل پیچیده سیاست ومسئله تعاملات فرهنگی ودر نتیجه مسابقه فرهنگی در جهان امروز،به صورت یک سؤال کنید واز او بپرسید که نظر شما درباره وحدت داشتن جهان اسلام چیست ووحدت امت اسلامی را لازم وضروری می دانید؟

اوبا شنیدن چنین سؤالی با تحیر از شما خواهد خواست:

آقابفرما برویم به روان پژشک. چون با این سؤال شما معلوم است که اختلالات روانی دارید وخدای ناکرده عقل خودرا از دست نداده باشید واگر نه چنین سؤال بی جای نمی کردید وضرورت به این روشنی را به صورت یک سؤال مطرح نمی فرمودید.

بنام خدا

اوبا شنیدن چنین سؤالی با تحیر از شما خواهد خواست:

بله لزوم وحدت امت اسلامی از اوجب واجبات امت اسلامی است وبرای همین است که دانایان ازامت اسلامی هرکسی به نوعی داد از وحدت امت اسلامی می زند ودراین رابطه سخن ها گفته شده ومقالات وکتاب ها نوشته وکنفرانس های متعدد باعناوین مختلف ودر برهه های مختلف برگزار شده ودانایانی امت اسلامی درگستره جغرافیای جهان اسلام گرد هم آمده ودرباره ضرورت وحدت داشتن جهان اسلام سخن های بلندبالا وپرسوز ومسئولیت خیز ودرعین حال امیدوارکننده بیان داشته وبازبان آیات وروات وحکایت وشکایت ندای وحدت درداده اند وامت اسلامی را به وحدت وهمدلی ومدارا وگفت وگوی بین المذاهبی فراخوانده اند.

پس بنابر این اصل ضرورت داشتن وحدت جهان اسلام از چنان بداهت وضرورت واولویت برخوردار است که نیازی به هیچگونه شرح وبسط دیگر ندارد ونیازی به ارایه نمونه های از مصادیق عینی وخارجی علل وحدت داشتن جهان اسلام نیست.

اما ناگفته پیداست که هروحدتی نیاز به محوریت ومرکزیت وحدت دارد و این محوریت ومرکزیت وحدت به هرمقدارکه ازاستحکام، وثاقت ومقبولیت دینی وروانی برخوردار باشد به همان میزان نتیجه می دهد ودایره شمولیت آن دامن گستر می گردد.

درجهان اسلام زیر بنای مؤلفه های وحدت بسیار متنوع است بطورنمونه :خدای واحد،پیغمبر واحد،کتاب(قرآن)واحد،قبله واحد و..هستند که از مؤلفه های دینی وروانی وحدت بخشی امت اسلام می باشند.

اما یک سلسله مؤلفه های دیگر هم در جهان اسلام وجود دارند که بسان تیغ دو دم می ماند وکارکرد دوسویه دارند یعنی هم از مؤلفه های وحدت بخشی وهم از علل به تفرق کشیدن جهان اسلام هستند.

این مؤلفه های دوسویه مسائل درون مذهبی وفقهی است که بالقوه مؤلفه وحدت وتفرق هستند ودرواقح بالقوه بودنش درنسبت به وحدت آفرینی وتفرق بخشی یکسان است وهمین یکسان بودنش باعث شده که دربرهه ی از تاریخ ودر قطعه ی ازجغرافیای جهان اسلام،این مؤلفه ها مؤلفه های نیکویی برای وحدت باشند ودر برهه دیگر وسرزمین دیگر ودر میان جمع دیگر، آبشخور نفاق وشقاق باشند.

اگر تاریخ تکفیرگری ونفاق ورزی وشقاق پیشگی رادر جهان اسلام مطالعه کنیم (مخصوصا در شبهیه قاره هند وبخش های ازخاورمیانه وافریقا)درمی یابیم که بسیاری از تکفیر ها منشأش همین مسائل فقهی ودرون مذهبی بوده وعده ی از شیادان براساس روان شناسی اجتماعی از احساسات روان مذهبی مردم سوءاستفاده کرده وعده ی از مؤمنان ساده واحساساتی را عمله ی خود قرار داده وبرموج تکفیر گری سوار شده وبه کوی مقصود رسیده اند.

نمونه بسیار روشن آن درافغانستان به کرات تکرار شده وتکفیر گری، خون میلیون میلیون هزاره ی شیعه را برزمین ریختانده است وهستی وعزت وکرامت انسانی واسلامی شان را به یغما برده اند وحتا مجوز بردگی وکنیزی امت اسلامی ومخصوصا هزاره های شیعه وازبک وتاجیک های محروم از دستگاه مذهبی را صادرنموده ونسل های ازاین دوقوم را به عنوان برده وکنیز به بردگی وکنیزی برده ویا به عنوان بردگان وکنیزان به بازار های هند وبخارا فروخته اند.

حتا در زمان حکومت به اصطلاح (حکومت مجاهدین)ودردوره بعد از حضرت صبغت الله مجددی ودوران حکومت نامشروع(یعنی بعد ازشش ماه حکومت مشروعش براساس قرار داد پیشاور وگروهای جهادی مستقر در اسلام آباد) آقای برهان الدین ربانی دیدیم که آقای ربانی حکم تکفیر قوم هزاره وقوم ازبک را از شورای علمای خودساخته واجیر دولت نامشروعش گرفت ودر رادیو وتلویزیون کابل به نشررساند ودیدیم که چه خون هاکه ریخته نشد وچه نفوس های محترمه ی که قتل عام نشد ویا بی حرمت نگشت ونوامس امت اسلامی بی عرق وآبرو شدند وبه نام دفاع از دین وبه عنوان تقرب به خدا به نوامس امت اسلامی تجاوز شد.

متأسفانه همین تکفیر گری آقای ربانی بود که کشور سرسبزوبهشت گون افغانستان را بدل به ویرانه وقبرستان از ارواح نمود وسرانجامش را شاهد هستیم که چه شد وجهاد مقدس ملت شریف وسرفراز وآزاده افغانستان تبدیل به خشونت های قومی وجنگ های خیابانی گردید ودر عرصه جهانی نیز تروریست وبربریت نام گرفت وبه جهاد وفرهنگ جهاد، خشونت لقب داده شد.

اما همین مسائل فقهی ودرون مذهبی در دوران جهاد مقدس امت اسلامی افغانستان عامل قوی برای وحدت شد وتوانست تمام اقوام ومذاهب اسلامی را حول محور جهاد گرد آورد ودربرابر بزرگترین ابرقدرت دوران خودش به ید واحده بدل کند واز همین اقوام گوناگون ومذاهب مختلف فقهی، امت واحده بسازد واز اسلام وسرزمین اسلامی دفاع کند وجهانیان را درس آزادگی وحریت واستقلال خواهی وعزت طلبی بخشاید.

وضع در دیگر بخش های از جهان اسلام نیز چنین است بطوزنمونه جنگ هشت ساله ایران وعراق تاحدودی صبغه مذهبی پیداکرد وهردو طرف طرف مقابل را تکفیر می نمودند وهم دیگررابنام مجوسی ویهودی گری متهم نموده از امت اسلامی استمداد می طلبیدند.

سربازان ایران وعراق هردو مسلمان بودند اما هردو طرف اعتقاد داشتند که دربرابر کفر ونفاق می جنگند واز کیان اسلام ومسلمین دفاع می نمایند وکشورهای اسلامی هم به حمایت هردو کشور شتافتند واز هردوطرف بطوریکسان بهره برداری می کردند واین بهره برداری ویاحمایت خود را مستند به اسلام ومسائل مذهبی می ساختند.

حتا جنگ های داخلی لبنانی وفلسطینی والجزایری هم بدور از مسائل درون مذهبی نماندند وتکفیرگری در دوجبهه راه یافتند ودیدیم که درالجزایر واردوگاه های لبنان وفلسطین چه فاجعه های دل خراشی را ببارآوردند وانسان های بسیاری را به کام مرگ فرستادند.

بادرد و دریغ باید گفت که امروزه القاعده وگروهای بنیاد گرای مذهبی در جهان اسلام براساس همین مسائل ومخصوصا مسئله تکفیر گری، به ترور های غیر شرعی وضدبشری وبرخلاف وجدان بشری دست می زنند واز احساسات جوانان پاک ومؤمن امت اسلامی وعقیده به جهاد ودفاع از کیان اسلامی سوء استفاده نموده بابرجسته نمودند ظلم وبیدادگری های کشورهای مسیحی وظلم بیداد ورفتار های ضدبشری صهیونیست ها در فلسطین وحمایت های کورکورانه کشور های مسیحی از این رفتار های برخلاف وجدان بشری ،اعمال غیراسلامی خود را رنگ جهاد ودفاع از کیان اسلامی می دهند وبنام اسلام خنجر به قلب اسلام می زنند وبنام دفاع ازاسلام وامت اسلامی دربرابر کفرجهانی،مزدوران بی مزد استکبار جهانی می شوند وبجای که سدی باشد دربرابر تهاجومات نظامی وفکری ایشان،پیشمرگان بی اراده وناخود آگاه الحاد وکفر واستکبار وصهیونیست می گردند.

اکنون کشور یمن نمونه بسیار روشن وبی پرده از همین مسئله است وشیعیان یمن به دست فرقه های اسلامی وبا تحریک کشورعربستان سعودی وهدایت نامحسوس بیگانگان از اسلام وامت اسلامی،بیرحمانه وبا وضع بسیار بسیار فجیع قتل عام می شوند.

اختلاف بین شیعه وسنی وسنی با سنی قربانیان بسیاری را گرفته اند واکنون نیز شاهد این قربانی گرفتن ها هستیم.درحالی که جهان مسیحیت ویهود صهیونیست بیگانه با دین حضرت موسی ،در یک هماهنگی واتحاد نامقدس اعلام نشده دربرابر امت اسلامی به مبارزه مشغول هستند وسرمایه های امت اسلامی را غارت می کنند وامت اسلامی را به دست امت اسلامی قتل عام نموده روز به روز دشمنی درون مذهبی را تشدید می کنند،امت اسلامی اختلافات مذهبی فقهی دارند.

در چنین شرایط است که دانایان امت اسلامی به یک رستاخیز بزرگ فرهنگی قیام کنند واین اختلافات مذهبی وفقهی را از سرچشمه خشک کنند وحول محور امام صادق مکتب وحدت را بنیان نهند تا در این مکتب اخوت اسلامی وتعامل فقهی وگفت وگوی مذهبی خلق شود.

چرا این وحدت به محوریت امام جعفر صادق(ع) باشد؟

چرا این وحدت به محوریت امام جعفر صادق(ع) باشد؟ مگر رسول خدا(ص) وقرآن محوروحدت در امت اسلامی نیست؟

درست است که رسول خدا(ص) وقرآن محوروحدت امت اسلامی است اما رسول خدا(ص) وقرآن محور وحدت در مسائل عام دین واسلام واصل توحید اند ولی اختلاف مذهبی درنوع قرائت از همان مسائل عام دینی واسلامی وخود قرآن است.

لذا در اصل دین اسلام وقرآن ودستورات صریح قرآن در مسائل عام دینی هیچگونه اختلافی درمیان امت اسلامی نیست ودر این مسائل رسول خدا(ص) وقرآن محور وحدت اند.

پس یک مرکزیت برای وحدت مذهبی وفقهی هم لازم داریم وآن مرکزیت وحدت،باید درنزد هردو طرف مورد قبول باشد وآن مرکز این دایره وحدت، کسی نیست جز امام جعفر صادق(ع) آل محمد(ص).چون که امام صادق:

1 – بنیانگزار مکتب علمی درجهان اسلام است .

2 – امام صادق پیشوایان فقهی چهار مذهب اهل سنت را تربیت نموده وهرچهارامام فقهی برادران اهل سنت از شاگردان وتربیت یافتگان مکتب امام جعفر صادق(ع) اند.

1 - امام صادق بنیانگزار مکتب علمی جهان اسلام

اختلافات سیاسى بین امویان و عباسیان و تقسیم شدن اسلام به فرقه هاى مختلف و ظهور عقاید مادى و نفوذ فلسفه یونان در کشورهاى اسلامى ، موجب پیدایش یک نهضت علمى گردید. نهضتى که پایه هاى آن بر حقایق مسلم استوار بود. چنین نهضتى لازم بود، تا هم حقایق دینى را از میان خرافات و موهومات و احادیث جعلى بیرون کشد و هم در برابر زندیق ها و مادى ها با نیروى منطق و قدرت استدلال مقاومت کند و آراء سست آنها را، محکوم سازد. گفتگوهاى علمى و مناظرات آن حضرت با افراد دهرى و مادى مانند (ابن ابى العوجاء) و (ابوشاکر دیصانى ) و حتى(ابن مقفع ) معروف است . بوجود آمدن چنین نهضت علمى در محیط آشفته و تاریک آن عصر، کار هر کسى نبود، فقط کسى شایسته این مقام بزرگ بود که ماءموریت الهى داشته باشد و از جانب خداوند پشتیبانى شود، تا بتواند به نیروى الهام و پاکى نفس و تقوا وجود خود را به مبداء غیب ارتباط دهد، حقایق علمى را از دریاى بیکران علم الهى بدست آورد، و در دسترس ‍ استفاده گوهر شناسان حقیقت قرار دهد.
تنها وجود گرامى حضرت صادق (ع ) مى توانست چنین مقامى داشته باشد، تنها امام صادق (ع ) بود که با کناره گیرى از سیاست و جنجالهاى سیاسى از آغاز امامت در نشر معارف اسلام و گسترش قوانین و احادیث راستین دین مبین و تبلیغ احکام و تعلیم و تربیت مسلمانان کمر همت بر میان بست .
زمان امام صادق (ع ) در حقیقت عصر طلایى دانش و ترویج احکام و تربیت شاگردانى بود که هر یک مشعل نورانى علم را به گوشه و کنار بردند و در (خودشناسى ) و (خداشناسى ) مانند استاد بزرگ و امام بزرگوار خود در هدایت مردم کوشیدند.
در همین دوران درخشان - در برابر فلسفه یونان - کلام و حکمت اسلامى رشد کرد و فلاسفه و حکماى بزرگى در اسلام پرورش یافتند.
همزمان با نهضت علمى و پیشرفت دانش بوسیله حضرت صادق (ع ) در مدینه ، منصور خلیفه عباسى که از راه کینه و حسد، به فکر ایجاد مکتب دیگرى افتاد که هم بتواند در برابر مکتب جعفرى استقلال علمى داشته باشد و هم مردم را سرگرم نماید و از خوشه چینى از محضر امام (ع ) باز دارد. بدین جهت منصور مدرسه اى در محله (کرخ ) بغداد تاءسیس ‍ نمود.
منصور در این مدرسه از وجود ابوحنیفه در مسائل فقهى استفاده نمود و کتب علمى و فلسفى را هم دستور داد از هند و یونان آوردند و ترجمه نمودند، و نیز مالک را - که رئیس فرقه مالکى است - بر مسند فقه نشاند ولى این مکتب ها نتوانستند وظیفه ارشاد خود را چنانکه باید انجام دهند.
امام صادق (ع ) مسائل فقهى و علمى و کلامى را که پراکنده بود بصورت منظم درآورد، و در هر رشته از علوم و فنون شاگردان زیادى تربیت فرمود که باعث گسترش معارف اسلامى در جهان گردید. دانش گسترى امام (ع ) در رشته هاى مختلف فقه ، فلسفه و کلام ، علوم طبیعى و... آغاز شد. فقه جعفرى همان فقه محمّدى یا دستورهاى دینى است که از سوى خدا به پیغمبر بزرگوارش از طریق قرآن و وحى رسیده است . بر خلاف سایر فرقه ها که بر مبناى عقیده و راءى و نظر خود مطالبى را کم یا زیاد مى کردند، فقه جعفرى توضیح و بیان همان اصول و فروعى بود که در مکتب اسلام از آغاز مطرح .
فتواى بزرگترین فقیه جهان تسنن شیخ محمّد شلتوت رئیس دانشگاه الا زهر مصر که با کمال صراحت عمل به فقه جعفرى را مانند مذاهب دیگر اهل سنت جایز دانست - در روزگار ما - خود اعترافى است بر استوارى فقه جعفرى و حتى برترى آن بر مذاهب دیگر. و اینها نتیجه کار و عمل آن روز امام صادق (ع ) است .
در رشته فلسفه و حکمت حضرت صادق (ع ) همیشه با اصحاب و حتى کسانى که از دین و اعتقاد به خدا دور بودند مناظراتى داشته است . نمونه اى از بیانات امام علیه السلام که در اثبات وجود خداوند حکیم است ، به یکى از شاگردان و اصحاب خود به نام (مفضّل بن عمر) فرمود که در کتابى به نام (توحید مفضّل ) هم اکنون در دست است . مناظرات امام صادق (ع ) با طبیب هندى که موضوع کتاب (اهلیلجه ) است نیز نکات حکمت آموز بسیارى دارد که گوشه اى از دریاى بیکران علم امام صادق (ع ) است . براى شناسایى استاد معمولا دو راه داریم ، یکى شناختن آثار و کلمات او، دوم شناختن شاگردان و تربیت شدگان مکتبش.
امّا شاگردان آن حضرت هم بیش از چهار هزار بوده اند، یکى از آنها (جابر بن حیان ) است . جابر از مردم خراسان بود. پدرش در طوس به دارو فروشى مشغول بود که بوسیله طرفداران بنى امیه به قتل رسید. جابر بن حیان پس از قتل پدرش به مدینه آمد. ابتدا در نزد امام محمّد باقر (ع ) و سپس در نزد امام صادق (ع ) شاگردى کرد. جابر یکى از افراد عجیب روزگار و از نوابغ بزرگ جهان اسلام است . در تمام علوم و فنون مخصوصا در علم شیمى تاءلیفات زیادى دارد، و در رساله هاى خود همه جا نقل مى کند که (جعفر بن محمّد) به من چنین گفت یا تعلیم داد یا حدیث کرد. از اکتشافات او اسید ازتیک (تیزآب ) و تیزاب سلطانى و الکل است . وى چند فلز و شبه فلز را در زمان خود کشف کرد. در دوران (رنسانس اروپا) در حدود 300 رساله از جابر به زبان آلمانى چاپ و ترجمه شده که در کتابخانه هاى برلین و پاریس ضبط است(به نقل از : چهارده اختر تابناک( معصوم هشتم - حضرت امام جعفر صادق(ع) - امام ششم ) (مؤ لف : احمد احمدى بیرجندى)جابر بن حیان که او را پدر علم شیمى مى‏خوانند، یکى از شاگردان‏امام صادق(ع)بود که کتابى در هزار صفحه، شامل پانصد رساله در علوم مختلف تالیف نمود(محمد محمدى اشتهاردى-ماهنامه پاسدار اسلام شماره 195) یکى از کسانى که او را شاگرد امام صادق (ع) شمرده‏اند ،جابربن حیان کوفى است.

ابن خلکان می‏نویسد: امام صادق(ع) در صنعت کیمیا (شیمی)از مهارت خاصی بهره‏مند بود، ابوموسی جابربن حیان طرطوسی، شاگرداو بود. جابر کتابی شامل هزار ورق تالیف کرد که تعلیمات‏جعفربن صادق را در برداشت و حاوی پانصد رساله بود. ⁽وفیات الاعیان، ج 1، ص‏327; سیره‏ی پیشوا، ص‏353; حیات فکری‏و سیاسی امامان شیعه، ص 330.)

درباره جابر سخنان گوناگون گفته‏اند ومطالب مختلف نوشته‏اند . ابن ندیم گوید : جماعتى از اهل علم وبزرگان وراقان گویند جابر حقیقت ندارد . و بعضى گفته‏اند او راتصنیفى نیست . گروهى گفته‏اند او از مردم کوفه بود و از اصحاب‏امام صادق بود و گفته‏اند از فیلسوفان بود و بعضى گفته‏اند وى به‏جعفربن یحیى برمکى اختصاص داشت و آنجا که سیدى جعفر گوید مقصودجعفر برمکى است .

اما شیعه گوید او شاگرد جعفر صادق (ع) بود . ابن خلکان درشرح حال امام صادق نویسد : شاگرد او ابوموسى جابربن حیان صوفى‏طرسوسى است . کتابى در هزار ورق تالیف کرده و رساله‏هاى‏جعفرصادق (ع) را که پانصد رساله است در آن فراهم آورده .

شاگردى جابر در محضر امام صادق در کتابهایى چون تاریخ‏الحکما، قفطى ، قاموس‏الاعلام ، روضات الجنات ریاض العلما و دیگر کتابهاآمده است . دایره المعارف اسلامى نیز بدان اشارت دارد(یک کتاب در یک مقاله -دکتر سید جعفر شهیدى-تلخیص : محمد باقر پورامینى - ماهنامه کوثر شماره 34 )

چنان که در این گزارش کوتاه ملاحظه نمودیم،امام صادق (ع)درهمه ی رشته های علمی عقلی ونقلی وعلوم آزمایشگاهی وگزارشی،شاگردان بسیاری را تربیت نموده وبیش ازآن هم گفته شده:

شیخ طوسى (وفات یافته 460 ه.ق) در رجال خود تعداد شاگردان امام صادق(ع) را3197 مرد و 12 زن نام مى‏برد. (محمد محمدى اشتهاردى-ماهنامه پاسدار اسلام شماره 195) چنان که نوشته شد ، شاگردان امام صادق را تا چهار هزارتن‏نوشته‏اند و مقصود کسانى است که در مدت افاضه امام به تناوب وتفریق از او علم فرا گرفته‏اند نه آنکه این چهار هزارتن همه روزدر محضر او حاضر بوده‏اند . مولف کشف‏الغمه نویسد شمارى ازتابعین از او روایت کرده‏اند که از جمله آنان : یحیى‏بن سعیدانصارى ، ایوب سختیانى ، ابان‏بن تغلب ، ابو عمرو ابن‏العلاء ویزیدبن عبدالله است و از ائمه ، مالک‏بن انس ، شعبه‏بن الحجاج ،سفیان‏ثورى ، ابن جریح ، عبدالله‏بن عمرو ، روح‏بن قاسم ، سفیان‏بن‏عیینه ، سلیمان‏بن بلال ، عبدالعزیزبن مختار ، وهب‏بن خالد وابراهیم‏بن طهمان‏اند که از او روایت دارند( دکتر شهیدی- ماهنامه کوثر شماره 34 )

چنان که شیخ طوسی از شاگردان امام صادق(ع) گزارش داده و شاگردان امام را منحصر به مردان ندانسته است.دیگر مورخین نیز درگزارش خود از شاگردان امام صادق(ع) ،شاگردان امام را از تمام فرق امت اسلامی دانسته وبزرگانی از همه ی فرق فقهی ونحله های کلامی ورشته های علوم عقلی ونقلی وآزمایشگاهی ذکر نموده اند:

«حسن بن على بن زیاد وشاء» که خود از اساتید حدیث، و از شاگردان امام‏رضا(ع) است، مى‏گوید: «من در مسجد کوفه نهصد استاد حدیث را دیدم که از امام‏صادق(ع) نقل حدیث مى‏کردند، و مکرر مى‏گفتند: قال الصادق، قال جعفر بن محمد(ع‏»

دراین دانشگاه عظیم صدها مجتهد، استاد، دانشمند و محقق تربیت‏شدند، که هر کدام‏از شخصیت‏هاى بزرگ علمى به شمار مى‏آمدند، و گروهى از آنان داراى آثار علمى وشاگردان متعدد شدند. شیخ مفید (وفات یافته‏413 ه.ق) مى‏نویسد: «به قدرى علوم‏از امام صادق(ع) نقل شده که در همه جا پخش شده، و زبان به زبان به گردش درآمده‏است، و از هیچ یک از افراد خاندان رسالت، آن همه علم و حدیث، نقل نشده است»

از محضرعلمی او افراد بسیاری کسب فیض کردند، از جمله، فرزندش «موسای‏کاظم‏»، «یحیی بن سعید انصاری‏»، «یزید بن عبدالله‏»، «ابوحنیفه‏»، «ابان بن تغلب‏»، «ابن جریح‏»، «معاویه‏بن‏عمار»، «ابن اسحاق‏»، «سفیان‏»، «شبعه‏»، «مالک‏»،«اسماعیل بن جعفر»، «وهب بن خالد»، «حاتم بن اسماعیل‏»،«سلیمان بن بلال‏»، «سفیان بن عینیه‏»، «حسن بن صالح‏»،«حسن بن عیاش‏»، «زهیربن محمد»، «حفص بن غیاث‏»، «زید بن‏حسن‏»، «انماطی‏»، «سعیدبن سفیان اسلمی‏»، «عبدالله بن‏میمون‏» «عبدالعزیزبن عمران زهری‏»، عبدالعزیزدراوری‏»،«عبدالوهاب ثقفی‏»، «عثمان بن فرقد»، «محمدبن ثابت‏بنانی‏»، «محمدبن میمون زعفرانی‏»، «مسلم زنجی‏»، «یحیی‏قطان‏»، «ابوعاصم نبیل‏» و...⁽سیراعلام النبلاء، ج‏6، ص 255 و256.)

با توجه به این که شاگردان امام صادق(ع) به شیعیان انحصار نداشتند، بلکه دیگران‏نیز از خرمن فیض او خوشه مى‏چیدند. مالک، پیشواى فرقه «مالکى‏» در ضمن گفتارى‏گوید: «در علم و عبادت و پاک‏زیستى، برتر از جعفر بن محمد(ع) هیچ چشمى ندیده، وهیچ گوشى نشنیده و به قلب هیچ بشرى خطور نکرده است.» ابوحنیفه پیشواى فرقه‏حنفى، دو سال شاگرد امام صادق(ع) بود، به طورى که این دو سال را اساس و سرمایه‏اصلى علوم خود دانسته و مى‏گوید: «لولا السنتان لهلک نعمان; اگر آن دو سال نبود،نعمان هلاک مى‏شد.» (محمد محمدى اشتهاردى-ماهنامه پاسدار اسلام شماره 195)

، امام صادق (ع) گذشته از منزلتى که نزدشیعیان دارد ، در دیده عامه مسلمانان نیز داراى مقامى والاست .

بزرگان اهل سنت و جماعت از روزگار وى تا امروز ، او را به‏کرامت‏خلق ، دانش فراوان ، بخشش بسیار و عبادت طولانى ستوده‏اندصدوق به اسناد خود از فقیه مدینه ، مالک پسر انس روایت کند :بر جعفربن محمد (ع) در مى‏آمدم ، براى من بالش مى‏نهاد و مراحرمت مى‏داشت و مى‏گفت : مالک ! تو را دوست مى‏دارم . و من ازگفته او خشنود مى‏شدم و خدا را سپاس مى‏گفتم . او همیشه در یکى‏از سه حالت‏بود : روزه‏دار ، برپاایستاده به نماز ، ذکر گوینده. او از بزرگان ، عابدان و زاهدانى بود که از خدا مى‏ترسند .

بسیار حدیث ، خوش محضر و بسیار فائدت بود . سالى با او به حج‏رفتم ، چون هنگام گفتن لبیک رسید ، سخن در گلوى او برید ونزدیک بود از شتر بیفتد ، گفتم : پسر رسول خدا(ص) ! مى‏بایست لبیک‏بگویى ! گفت : پسر ابى عامر ! چگونه جرات کنم و بگویم : لبیک ،اللهم لبیک ، در حالى که مى‏ترسم خدایم بگوید نه لبیک و نه‏سعدیک ؟ ! على بن عیسى اربلى مولف کشف‏الغمه از محمدبن طلحه‏درباره او آورده است : شنیدن سخنانش موجب زهد دنیا مى‏شد واقتداى به او بهشت را در پى داشت . نور چهره‏اش گواهى مى‏داد ازسلاله نبوت است و پاکى کردارش آشکار مى‏ساخت از ذریه رسالت است .

بزرگانى چون یحیى‏بن سعید انصارى ، ابن جریح ، مالک‏بن انس ،سفیان ثورى ، سفیان‏بن عیینه ، ابوحنیفه ، شعبه و ایوب سختیانى‏از علم او بهر گرفتند ، و آن بهره‏گیرى را براى خود مباهات‏شمردند و بدان شرف یافتند و فضیلت کسب کردند .

او از بزرگان اهل بیت و سادات آنان بود . علمى فراوان وعبادتى بسیار و اورادى پیوسته و زهدى آشکار داشت و بسیار تلاوت‏بود . معانى قرآن کریم را تتبع مى‏کرد و گوهرهاى آن را بیرون‏مى‏آورد و از عجایب آن بهره مى‏گرفت . اوقات خود را بر انواع‏طاعتها قسمت کرده بود که در آن حساب نفس خویش مى‏نمود . دیدن اوآخرت را به یاد مى‏آورد . ابن شهر آشوب ازمالک بن انس روایت کند: ازجعفربن محمد در فضل و علم و پارسایى برتر ندیدم . یا روزه‏بود ، یا نماز مى‏خواند ، یا ذکر مى‏گفت . از بزرگان و اکابر وزاهدان بود و از آنان که از پروردگار مى‏ترسند . بسیار حدیث ،نیکو محضر و پر فایدت بود . چون قال رسول‏الله مى‏گفت رنگش‏دگرگون مى‏گشت .

ابونعیم اصفهانى درباره او نوشته است : امام ناطق ، زمامدارسابق ، ابوعبدالله جعفربن محمد صادق بر عبادت و خضوع روى آوردو عزلت و خشوع را برگزید و از مهترى و ریاست دورى جست .

شهرستانى در ملل و نحل مى‏نویسد : جعفربن محمدالصادق داراى‏علمى بسیار و ادبى کامل بود . زهد و پارسایى داشت . نه گردمهترى گردید و نه بر سر خلافت‏با کسى به جنگ برخاست . آنکه دردریاى معرفت‏شنا کند در شط نمى‏افتد و آنکه به اوج حقیقت رسد ازفرود آمدن نمى‏ترسد .

ابن خلکان درباره حضرتش نوشته است : از سادات اهل بیت‏بود وبه خاطر راستى در گفتار به صادق ملقب گشت . فضل او مشهورتر ازآن است که گفته‏اند .

و عطار از عارفان بزرگ سده هفتم درباره حضرتش چنین نوشته است: آن سلطان مصطفوى ، آن برهان حجت نبوى ، آن صدیق ، آن عالم‏تحقیق ، آن میوه دل اولیا ، آن جگر گوشه انبیاء ، آن ناقد على، آن وارث نبى ، آن عارف عاشق ، جعفرالصادق رضى‏الله عنه ، گفته‏بودیم که اگر ذکر انبیا و صحابه و اهل بیت کنیم کتابى جداگانه‏باید ساخت . این کتاب شرح اولیاست که بعد از ایشان بوده‏اند امابه سبب تبرک به صادق ابتدا کنیم .

و چون از اهل بیت‏بیشتر سخن طریقت ، او گفته است و روایت ازاو پیش آمد ، کلمه‏اى چند از آن حضرت بیاورم که ایشان همه‏یکى‏اند . چون ذکر او کرده‏اند ، ذکر همه بود . نبینى که قوم‏مذهب او دارند ، مذهب دوازده امام دارند . یعنى یکى دوازده است‏و دوازده یکى . اگر تنها صفت او گویم به زبان ، عبارت من راست‏نیاید که در جمله علوم و اشارت و عبادات بى‏تکف به کمال بود . وهمه الهیان را شیخ بود ، و همه محمدیان را امام بود . هم اهل‏ذوق را پیشرو بود و هم اهل عشق را پیشوا . هم عباد را مقدم بودو هم زهاد را مکرم . هم در تصنیف اسرار حقایق خطیر بود ، هم درلطافت اسرار تنزیل و تفسیر بى‏نظیر .

عمرو بن ابى مقدام گفته است : هرگاه جعفربن محمد را مى‏دیدم‏مى‏دانستم او سلاله پیمبران است و ابوجعفر منصور او را از کسانى‏دانسته است که از خدا به آنان الهام مى‏شود (محدث) .

و خانقانى شروانى در منشات نوشته است : جعفر صادق عالم مطلق‏بود .

این چند گواهى را که اندکى از بسیار است‏براى آن نوشتم تاآنان که تتبعى چنان که باید در سیره معصومان ندارند و شرح‏زندگانى امامان شیعه را جز از گویندگان شیعى نشنیده و یا جز درماخذهاى غیر شیعى نخوانده‏اند ، بدانند که قدر و منزلت این‏امام تنها در دیده شیعیانش بزرگ نیست ، هر که علمى و بصیرتى‏داشته برابر او فروتن بوده و بزرگش مى‏داشته .

ابن حجر درباره حضرتش نوشته است : مردم از علم او چندان نقل‏کردند که آوازه آن به همه شهرها رسید . امامان بزرگ چون یحیى‏بن سعید ، ابن جریح ، مالک ، سفیان بن عیینه ، سفیان ثورى ،ابوحنیفه ، شعبه و ایوب سختیانى از او روایت کرده‏اند .

ذهبى از ابوحنیفه آورده است : فقیه‏تر از جعفربن محمد ندیدم .

و چنان که نوشته شد ، مالک گفته است از فضل و علم و پارسایى‏از او برتر ندیده است(دکتر سید جعفر شهیدی- ماهنامه کوثر شماره 34)

2 -امام صادق(ع)خداوندگارعلمی پیشوایان فقهی چهار مذهب اهل سنت

دوامام اول ازچهار امام فقهی اهل سنت یعنی «ابوحنیفه»و«مالک ابن انس» شاگردان بلا فصل وشفاهی وبی واسطه امام جعفر صادق(ع) اند ودوامام دیگر اهل سنت «امام احمد ابن حنبل»و«محمد ابن ادریس شافعی» شاگردان بلاواسطه وشاگردان ازشاگردان امام صادق(ع) هستند.

چنان که در سطور بالا خواندیم که ابوحنیفه بیش ازدوسال در محضر امام صادق شاگردی نموده وهرچه درفقه دارد از امام صادق یادگرفته است وچه بهتر که بعضی از سخنان امام ابوحنیفه را درباره امام صادق(ص) خلاصه وار گزارش کنیم:

ابوحنیفه

«مارایت افقه من جعفربن محمد و انه اعلم الامه‏»

من فقیه‏تر و داناتر از جعفربن محمد ندیده‏ام. او داناترین فرداین امت است.( شمس الدین ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج‏6، ص‏257; تاریخ‏الکبیر، ج 2، ص‏199 و 198، ح‏2183)

ابوحنیفه می‏گوید:

«روزی منصور دوانقی کسی را نزد من فرستاد و گفت: ای ابوحنیفه!مردم شیفته‏ی جعفربن محمد شده‏اند، او در بین مردم از پایگاه‏اجتماعی وسیعی بهره‏مند است، تو برای این که پایگاه جعفربن محمدرا خنثی کنی و در دید مردم از عظمت او به خصوص از عظمت علمی‏او بکاهی، چند مساله‏ی پیچیده و غامض را آماده کن و در وقت‏مناسب از او بپرس تا بلکه باناتوان شدن جعفربن محمد از پاسخ‏گویی، او را تحقیر نمایی و دیگر، مردم شیفته‏ی او نباشند و ازاو فاصله بگیرند.

در همین رابطه من چهل مساله‏ی مشکل را آماده کردم و در یکی ازروزها که منصور در «حیره‏» بود و مرا طلبید، به حضورش رسیدم.همین که وارد شدم، دیدم جعفربن محمد در سمت راستش نشسته است،وقتی که چشمم به آن حضرت افتاد، آن چنان تحت تاثیر ابهت وعظمت او قرار گرفتم که از توصیف آن عاجزم. با دیدن منصورخلیفه‏ی عباسی آن ابهت‏به من دست نداد، در حالی که منصور خلیفه‏است و خلیفه به جهت این که قدرت سیاسی در اختیارش ست‏بایدابهت‏داشته باشد. سلام گفتم و اجازه خواستم تا درکنارشان بنشینم;خلیفه با اشاره اجازه داد و در کنارشان نشستم. آن گاه منصورعباسی به جعفربن محمد نگاه کرد و گفت:

ابو عبدالله! ایشان ابوحنیفه هستند.

او پاسخ داد: بلی، او را می‏شناسم. سپس منصور به من نگاهی کرد وگفت: ابوحنیفه! اگر سوالی داری از ابوعبدالله، جعفربن محمدبپرس و با او در میان بگذار. من گفتم: بسیار خوب. فرصت راغنیمت‏شمردم و چهل مساله‏ای را که از پیش آماده کرده بودم، یکی‏پس از دیگری با آن حضرت درمیان گذاشتم. بعد از بیان‏هرمساله‏ای، امام صادق(ع) در پاسخ آن بیان می‏فرمود:

عقیده‏ی شما در این باره چنین و چنان است، عقیده‏ی علمای مدینه‏در این مساله این چنین ا ست و عقیده‏ی ماهم این است.

در برخی از مسائل آن حضرت با نظر ما موافق بود و در برخی هم بانظر علمای مدینه موافق بود و گاهی هم با هردو نظر مخالفت می‏کردو خودش نظر سومی را انتخاب می‏کرد و بیان می‏داشت.

من تمامی چهل سؤال مشکلی را که برگزیده بودم یکی پس از دیگری‏با او در میان گذاشتم و جعفربن محمد هم بدین گونه‏ای که بیان شدبه جملگی آن‏ها، با متانت تمام و با تسلط خاصی که داشت پاسخ‏گفت.»

سپس ابوحنیفه بیان داشت:

«ان اعلم الناس اعلمهم باختلاف الناس‏»

«همانا دانشمندترین مردم کسی است که به آراء و نظریه‏های مختلف‏دانشوران در مسائل علمی احاطه و تسلط داشته باشد.» و چون‏جعفربن محمد این احاطه را دارد، بنابراین او داناترین فرداست.»( سیراعلام النبلاء، ج‏6، ص 258; بحارالانوار، ج‏47، ص‏217) «لولا جعفربن محمد ما علم الناس مناسک حجهم.»اگر جعفربن محمد نبود، مردم احکام و مناسک حجشان رانمی‏دانستند.( شیخ صدوق، من لایحضره الفقیه، ج 2، ص‏519، طبع قم، نشراسلامی)

مالک بن انس

مالک بن انس (17997 ه .ق) یکی از پیشوایان چهارگانه‏ی اهل‏سنت و جماعت و رئیس فرقه‏ی مالکی است که مدتی افتخار شاگردی‏امام صادق(ع) نصیب وی شد.⁽- سیراعلام النبلاء، ج‏6، ص‏256.)

او در باره‏ی عظمت و شخصیت علمی‏و اخلاقی امام صادق(ع) چنین می‏گوید:

«ولقد کنت آتی جعفربن محمد و کان کثیرالمزاح و التبسم، فاذاذکر عنده النبی(ص) اخضر و اصفر، و لقد اختلفت الیه زمانا وماکنت اراه الا علی ثلاث خصال: اما مصلیا و اما صائما وامایقراء القرآن. و ما راءیته قط یحدث عن رسول الله(ص) الا علی‏الطهاره و لا یتکلم فی مالا یعنیه و کان من العلماءالزهاد الذین‏یخشون الله و ماراءیته قط الا یخرج الوساده من تحته و یجعلهاتحتی.»⁽تیمیه، التوسل و الوسیله، ص 52; رسول جعفریان، حیات فکری وسیاسی امامان شیعه، ص‏327)«مدتی به حضور جعفربن محمد می‏رسیدم. آن حضرت اهل مزاح بود.

همواره تبسم ملایمی برلب‏هایش نمایان بود. هنگامی که در محضر آن‏حضرت نام مبارک رسول گرامی اسلام(ص) به میان می‏آمد، رنگ‏رخساره‏های جعفربن محمد به سبزی و سپس به زردی می‏گرایید. در طول‏مدتی که به خانه‏ی آن حضرت آمد و شد داشتم، او را ندیدم جز این‏که در یکی از این سه خصلت و سه حالت‏به سر می‏برد، یا او را درحال نماز خواندن می‏دیدم و یا در حالت روزه‏داری و یا در حالت‏قرائت قرآن.

من ندیدم که جعفربن محمد بدون وضو و طهارت از رسول خدا(ص)حدیثی نقل کند. من ندیدم که آن حضرت سخنی بی‏فایده و گزاف‏بگوید. او از عالمان زاهدی بود که از خدا خوف داشت. ترس از خداسراسر وجودش را فراگرفته بود.

هرگز نشد که به محضرش شرفیاب شوم، جز این که زیراندازی که‏زیرپای آن حضرت گسترده شده بود، آن را از زیرپایش برمی داشت وزیر پای من می‏گستراند.»

مالک بن انس درباره‏ی زهد و عبادت و عرفان امام صادق(ع) بیان‏داشت:

به همراه امام صادق(ع) به قصد مکه و برای انجام مناسک حج ازمدینه خارج شدیم. به مسجد شجره که میقات مردم مدینه است،رسیدیم. لباس احرام پوشیدیم، در هنگام پوشیدن لباس احرام تلبیه‏گویی یعنی گفتن: «لبیک اللهم لبیک‏» لازم است. دیگران طبق‏معمول این ذکر را بر زبان جاری می‏کردند.»

مالک می‏گوید: من متوجه امام صادق(ع) شدم، دیدم حال حضرت منقلب‏است. امام صادق(ع) می‏خواهد لبیک بگوید ولی رنگ رخساره‏اش متغیرمی‏شود. هیجانی به امام دست می‏دهد و صدا در گلویش می‏شکند، وچنان کنترل اعصاب خویش را از دست می‏دهد که می‏خواهد بی‏اختیار ازمرکب به زمین بیفتد. مالک می‏گوید: من جلو آمدم و گفتم: ای‏فرزند پیامبر! چاره‏ای نیست این ذکر را باید گفت. هر طوری که‏شده باید این ذکر را بر زبان جاری ساخت. حضرت فرمود:

«یابن ابی‏عامر! کیف اجسر ان اقول لبیک اللهم لبیک و اخشی ان‏یقول عزوجل لا لبیک و لا سعدیک.»

ای پسر ابی‏عامر! چگونه جسارت بورزم و به خود جرات و اجازه‏بدهم که لبیک بگویم؟ «لبیک‏» گفتن به معنای این است که‏خداوندا، تو مرا به آن چه می‏خوانی با سرعت تمام اجابت می‏کنم وهمواره آماده‏ی انجام آن هستم. با چه اطمینانی با خدای خود این‏طور گستاخی کنم و خود را بنده‏ی آماده به خدمت معرفی کنم؟! اگردر جوابم گفته شود: «لالبیک و لاسعدیک‏» آن وقت چه کنم؟⁽شیخ صدوق، امالی، ص‏143، ح‏3.)

«ما راءت عین و لا سمعت اذن و لا خطر علی قلب بشر افضل من‏جعفربن محمد»⁽شهید مطهری، سیری در سیره‏ی ائمه اطهار(ع)، ص‏149.

هیچ چشمی ندیده است و هیچ گوشی نشنیده است و به قلب هیچ بشری‏خطور نکرده است، مردی که با فضیلت‏تر از جعفربن محمد باشد.

درباره‏ی مالک بن انس نوشته‏اند:

«و کان مالک بن انس یستمع من جعفربن محمد و کثیرا مایذکر من‏سماعه عنه و ربما قال حدثنی الثقه یعنیه.»

مالک بن انس از جعفربن محمد سماع حدیث می‏نمود و بسیار آن چه راکه از او سماع می‏کرد، بیان می‏نمود و چه بسا می‏گفت: این حدیث رامرد ثقه به من حدیث کرده است که مرادش جعفربن محمد بود.⁽شرح الاخبار فی فضایل الائمه الاطهار، ج‏3، ص‏299، ح‏1203).

«سمعت مالک بن انس الفقیه یقول والله ما راءت عینی افضل من‏جعفربن محمد(ع) زهدا و فضلا و عباده و ورعا. و کنت اقصده‏فیکرمنی و یقبل علی فقلت له یوما یاابن رسول الله ما ثواب من‏صام یوما من رجب ایمانا و احتسابا فقال (و کان والله اذا قال‏صدق) حدثنی ابیه عن جده قال قال رسول الله(ص) من صام یوما من‏رجب ایمانا و احتسابا غفرله فقلت له یا ابن رسول الله فی ثواب‏من صام یوما من شعبان فقال حدثنی ابی‏عن ابیه عن جده قال قال‏رسول الله(ص) من صام یوما من شعبان ایمانا و احتساباغفرله.»از مالک بن‏انس فقیه شنیدم که گفت: به خدا سوگند! چشمان من ندیدفردی را که از جهت زهد، علم، فضیلت، عبادت و ورع برتر ازجعفربن محمد باشد. من به نزد او می‏رفتم. او با روی باز مرامی‏پذیرفت و گرامی می‏داشت. روزی از او پرسیدم: ای پسر پیامبر!ثواب روزه‏ی ماه رجب چه میزان است؟ او در پاسخ روایتی از پیامبرنقل کرد. به خدا سوگند هرگاه چیزی از کسی نقل کند درست و راست‏نقل می‏کند. او در پاسخ گفت: پدرم از پدرش و ازجدش و از پیامبرنقل کرده است که ثواب روزه‏ی ماه رجب این است که گناهانش بخشیده‏می‏شود. سپس این پرسش را در باره‏ی روزه‏ی ماه شعبان هم بیان کردم‏و حضرت همان پاسخ را داد. ⁽امالی صدوق، ص 435 و436، ح 2.)

پس امام صادق(ع) که امام وپیشوای این امامان وپیشوایان مذهبی وفقهی جهان اسلام هستند،به طریق اولا شایستگی آن را دارند که مرکز دایره وحدت این پنج مذهب فقهی باشند وپیروانی هرپنج مذهب فقهی به امام صادق(ع) اقتدا کنند چون چهار مذهب فقهی بنیان گزاران وپیشوایان فقهی اهل سنت ازدانش آموختگان امام صادق(ع) هستند ووقتی دانش یک شاگرد شایستگی آن را داشته باشد که مورد پیروی قرار گیرد، دانش استاد، بالوجدان وبه طریق اولی وعقلا وشرعا شایستگی آن دارد که مورد پیروی قرار گیرد ومذاهب امامیه هم باید به شاگردان امام وپیشوای شان حرمت و احترام گزارند چون احترام گذاشتند به دانش شاکرد، احترام گذاشتن به استاد شاگرد هم است.

پس می بینید که پیروان خود امام صادق(ع) نیز باید به پیروان شاگرد امام خود احترام قائل باشند. چون دانش آنان(پیشوایان فقهی اهل سنت) دانش امام شان است. وپیروان ابوحنیفه ودیگر ائمه فقهی برادران اهل سنت نیز باید به پیروان امام صادق(ع) احترام بگذارند چون که احترام گذاشتن به پیروان امام صادق احترام گذاشتن به استاد امامان شان است واحترام گذاشتن به استاد ابوحنیفه احترام گذاشتن به خود ابوحنیفه هم است.

دریک برهه ی از تاریخ معاصر حرکت میمون ومبارکی بنام«تقریب بین المذاهب» آغاز شد وبزرگان از علمای دینی وفقهی فرق اسلامی در جهان اسلام ومخصوصا از ایران ونجف ومصر،برای تقریب گام های بلندی برداشتند و«دارالتقریب» را بنیانگزاری نمودند ودر آن «دارالتقریب» بزرگان از همه فرق فقهی حضور برادرانه داشتند وتحقیقات عالمانه می نمودند ومقالات تقریب آفرین می نوشتند وبا ایمان راسخ ویقین صادق پژوهش می کردند تا جنبش همگرایی وهمدلی ونهضت باز گشت به اسلام راستین را احیاکنند که از جمله ی ثمرات شرینش نشر کتاب های فقهی شیعه وآثارگرانسنگ مثل«مختصرالنافع»کتاب فقهی شیعه امامیه،ازطرف بزرگ ترین دانشگاه جهان تسنن،دانشگاه بین المللی «الازهر» بچاب رسید وچاپ تفسیر گرانسنگ چون تفسیر شهید سید قطب سنی در ایران بود وثمره ی همین جهاد بزرگ تقریب بود که عالم آزاده وپارسا وحقیقت جوی چون امام علامه شیخ محمود شلتوت،آن فتوای تاریخی وتقریب آفرین خود را به عنوان رئیس الازهر وپیشوا ومفتی جهان اهل سنت، صادر نمود وبرگ زرینی دیگر بربرگ های زرین تاریخ تقریب افزود ونام خود را درتاریخ جاودان ساخت.

آری امام صادق(ع) تنها شخصیت علمی ودینی درجهان اسلام است که بعداز شخص رسول خدا(ص) شایستگی آن رادارد که مرکز دایره مقدس وحدت جهان اسلام باشد ودر پرتو وحدت جهانی حول محور امام صادق(ع)،جهان اسلام به جهان سازی وجهاد علمی خود قیام نموده خورشید همیشه تابان اسلام را درجهان تابنده ترازهمیشه تابنده وپرفروغ پاسداری نمایند تا درپرتو خورشید اسلام ، جهان واحد وامت واحده محقق گردد.انشاءالله

امام حسین(ع) و وحدت جهانی

سس — Wed, 02 Dec 2009 12:30:58 GMT

وحدت، تعریف مشخصی ندارد ، مصداقش ،و بعبارت دیگر، متعلق وحدت متکثر ومتنوع است؛ از وحدت بین اجسام تا وحدت در هدف وعقیده را شامل می شود و ما فعلاً وحدت در فرهنگ را کار نداریم بلکه می خواهیم نهضت امام حسین (ع) را از منظر وحدت جهانی در عصر جهانی شدن مورد مطالعه قرار بدهیم که اصول این وحدت، وحدت در هدف وآرمان جنبشهای اجتماعی و زندگی همگرایانه جمعی است .

1*امام حسین(ع)، وحدت ملی و وحدت جهانی*

2*نهضت امام حسین یکی ازمولفه های مهم پروسه وحدت جهانی *

3*درافغانستان قهرمان ملیی که تمام اقوام قبول داشته باشند،وجود ندارد.*

4*آیاامام حسین(ع) می تواند رسالت سرباز گمنام رابرای همه

بشریت به عهده بگیرد ؟**

5*سربازگمنام ملت ها چرا محور وحدت ملت خود می شود ؟**

6*امام حسین وآزادی**

7*امام حسین ودموکراسی**

8*امام حسین وتروریسم**

9*امام حسین ونهضت عدم خشونت**

10*امام ورعایت حقوق بشر**

11*نهضت امام حسین ،

12*نهضتی در قالب رقص عاشقانه است **

وحدت بر چه محوری پدید می آید ؟ وحدت جهانی یعنی چه ؟ وحدت جهانی حداقلی یا حداکثری؟

اصولاً وحدت آنهم در قلمرو هدف وآرمانهای اجتماعی به معنای توافق همه جانبه و صدرصد نیست. بلکه وحدت به معنای اجتماع حول و محورمشترکات ومدارا در مقابل عقاید و نظرات مقابل است .

وحدت بمعنای توافق صد در صد در نظرات و اندیشه ها یک امر محال و نشدنی است و این مساله بر می گردد به تفکیکی بودن مساله معرفت انسانی وتنوع علوم انسانی در مقام نظر و عمل و این بحثی پر دامنه دار فلسفی را می طلبد که باید در جایش عالمانه مورد کنکاش وپالایش قرار گیرد .

**امام حسین(ع)، وحدت ملی و وحدت جهانی**

جهان امروز که معروف به دهکده جهانی،و جهان تساهل وتسامح مشهور است .جهان کثرت نظرات و اندیشه، در عین وحدت است و وحدت جهانی مثل مبارزه با پدیده تروریسم و اختلاف در عین وحدت مثل تعریف پدیده تروریسم و حدود مبارزه با پدیده تروریسم و همین طور وحدت نظر در این ایده که جهان براساس نظم نوین وعدالت مبتنی بر حق مساوی همه انسانها بنا گردد و اختلاف و افتراق در تعریف و ارایه یک الگوی ملموس از نظم نوین جهانی و عدالت عام همه شمول و..... است .

اما وحدت به این معنا که ما انسانها با توجه به تنوع فرهنگ ها و تنوع زیست محیطی و تعدد ادیان و مکاتب فلسفی، با هم یک عده ارزشهای مشترک داریم و این ارزشهای مشترک می تواند ما را حول محور خود متحد کند و زندگی مسالمت آمیز را در کنار هم میسر سازد و در عین حال که یک عده ارزشها و باورها و عقاید ی داریم که برای شخص ما محترم و دارای الزام اخلاقی و تعهد عقیدتی و مذهبی است، ولی از آنجا که ما همه انسانیم و همگان می توانند و حق دارند که دارای چنین عقاید و اندیشه و ارزشها باشند ؛همانطور که من به عنوان یک انسان چنین هستم پس باید چنین حقی را به دیگر هم نوعانم بدهم و در زیست جمعی با پذیرش عقاید مشترک واحترام به عقاید مخالف همدیگر، تحمل همدیگر را داشته باشیم .

وحدت به این معنا هم از نظر فلسفی و معرفت شناسی قابل پذیرش و استنباط است وهم از نظر تحقق خارجی محقق شدنی می باشد .

در عصری که ما زندگی می کنیم وحدت به این معنا تحقق یافته است .جهان امروز برسر بسیاری از ارزشها اشتراک نظردارد وزندگی مبتنی بر تساهل وتسامح را عملاًتجربه می کند و رابطه های عمیق فرهنگی میان پیروان مذاهب و ادیان ومکاتب فلسفی وجود دارند وهر چندوقت یکبار گردهمایی پیروان نحله های فکری و نظری برای دست یابی به وحدت نظر وشناخت مشترک از ارزشهای مشترک، برگزار می گردد.

امام حسین (ع) با آن نهضت عالی خود در این پروسه صلح جهانی و وحدت ارزشها از جایگاه ویژه برخوردار است و این وظیفه عالمان متعهد و رسالت بدوش حوزه های دینی و روشنفکران دینی و حتی ملی مذهبی ها است که با تبیین اهداف نهضت امام حسین (ع) در این پروسه جهانی شریک گردند.

عالمان وروشنفکران جامعه شیعه برای شرکت در این پروسه جهانی ابتداازجامعه خودآغازکنند. ابتدابا تبیین اصول کلی نهضت امام حسین(ع) برای جامعه بزرگ امت محمدی، وحدت مذهبی را درسطح کلان جامعه اسلامی و وحدت ملی را در حوزه جغرافیا ی زیست خویش، محقق سازند. بعد همگام با عالمان وروشنفکران دینی و ملی و مذهبی از جامعه برادران و خواهران اهل سنت در پروسه صلح و وحدت جهانی و در پرتو نهضت امام حسین (ع) حضورفعال داشته باشند .

در جامعه ای مثل جامعه افغانستان امروز ما، عاشورای امام حسین(ع) می تواند سمپوزیسم بزرگ برای نهادینه کردن وحدت ملی و مشارکت مسالمت آمیز در نوسازی افغانستان باشد واین بسته به نگرش عالمان بصیر و روشنفکران آگاه جامعه ی ما،به جامعه، ونهضت امام حسین دارد.

اگر چنانچه عالمان دینی و روشنفکران آ گاه جامعه، ازنهضت امام حسین قرائت نوین، مطابق نیاز و اقتضای زمان و احساسات مذهبی وقابلیت های روانی جامعه ی ما ارائه ندهند و عاشورا را با قرائت عالمان چهار صد سال قبل و از روی کتاب «طریق البکاء»،«خزائن الاشعار» ،«انوارالمجالس» ،«مرقات» ،«مشکات »،«گفتار وعاظ» و«منابر عالیه» به خوانش گیرند و عاشورا را با دستاوردهای عالی علوم انسانی چون« جامعه شناسی »،«فلسفه سیاست» ،« فلسفه تاریخ»....... باز خوانی نکنند عاشورا نه تنها مجمع الجزایر وحدت ودانشگاه بزرگ برای تعیُن دموکراسی اسلامی نخواهد بود بلکه عاشورا بزرگترین بهانه برای ایجاد اختلاف مذهبی وتفرق ملی خواهد بود .چنانکه قبل از این شاهد آن بوده ایم وشبهه قاره هند نمونه روشن هردو مطلب است .

**نهضت امام حسین یکی از مولفه های

مهم پروسه وحدت جهانی **

نهضت امام حسین یکی از مولفه های مهم پروسه وحدت جهانی در جهان عاری از خشونت است . همچنانکه در قطعه ی از کره زمین به نام هندوستان این مساله تکرار شد و تجربه عالی و ارزنده ای است برای محقق شدن آن در سطح کلان جهان. در نهضت استقلال هند به رهبری مهاتما گاندی مرد صلح سبز و نهضت عدم خشونت، نهضت امام حسین توانست جامعه ی معروف به هفتادو دو ملت را حول محور آزادی، متحد سازد و امروز می تواند جهان را حول محور های ارزشی و کرامت ذاتی انسانی متحد سازد چرا که جهان عصر ما، جهان ارزشهای مشترک انسانها و وحدت بشر است وتنها شخصی که بتواند تمام بشر را حول محور خود وحدت بخشد، جز امام حسین (ع) هیچ فرد دیگری را در تاریخ سراغ نداریم .

چراکه شماروی هر قهرمان ملیی که انگشت بگزارید می بینید که یک قهرمان فقط برای ملیت و مردم خود است.چون یک قهرمان ملی اگرخدمتی برای مردم وملیت خود انجام داده، نسبت به مردم دیگر و ملیت دیگر ستم وخیانت کرده اند برای همین است که قهرمان ملیی یک کشور، بزرگ ترین دشمن ستمگر نسبت به ملت دیگر است .مخصوصا در جوامع کثیر الملیت، قهرمان ملی که تمام اقوام در قهرمان ملی بودن او اشتراک نظر وعقیده داشته باشند یا اصلا وجود ندارد و اگر دارد جزء استثنا های تاریخ است.

**درافغانستان قهرمان ملیی که

تمام اقوام قبول داشته باشند،وجود ندارد.**

در جامعه خودمان افغانستان، قهرمان ملیی که تمام اقوام قبول داشته باشند وجود ندارد، فرمانده مشهور تاجیک تبار، مرحوم احمد شاه مسعود برای قوم برادر تاجیک یک قهرمان ملی محسوب میشود. اما احمد شاه مسعود نسبت به اقوام هزاره ،پشتو وازبک، بزرگترین ستمها را روا داشت. اگر امروز چند تفنگ سالار او را بعنوان قهرمان ملی علم کنند وتحت این عنوان تمام جنایات غیر بشری او وخود را چند روزی ازاذهان دور نگهدارنداما روزی تاریخ قضاوت خواهد کرد که تمام بد بختی افغانستان

محصول انحصار طلبی احمد شاه مسعود است .

یا شهید مزاری برای جامعه هزاره یک قهرمان ملی و رهبرکاریز ماتیک بود وهست آیا برای دیگر اقوام نیز چنین است؟ مطلقاً نه ،زیرا قوم پشتو وتاجیک نیز اورا ستمگری برای خودمی دانند.

**سربازگمنام ملت ها

چرا محور وحدت ملت خود می شود ؟**

البته این مساله مساله ای جهانی است یعنی شما کمتر قهرمان ملیی را می شناسید که تمام ملت آن را بعنوان قهرمان ملی تمجید وتکریم کنند. لذا در جهان رسم است که یک سرباز گمنام رابه عنوان هویت ملی برمی گزینند و اومحور وحدت تمام اقوام ساکن درکشور می شود.

سربازگمنام ملت ها چرا محور وحدت ملت خود می شود؟ برای اینکه او با فداکاری و ایثار جان خود از حریت، کرامت انسانی، آزادی انسانی و استقلال اراده ی افراد ملت خود پاسداری کرده اند .

آیاامام حسین(ع) می تواند رسالت سرباز گمنام را برای همه بشریت به عهده بگیرد ؟

پس آیاامام حسین(ع) می تواند رسالت سرباز گمنام را برای همه بشریت به عهده بگیرد ؟جواب مثبت است وامام حسین می تواند سرباز گمنام تمام ملت هاو ادیان باشد.

امام حسین نیز با قربانی کردن خاندان و جان خویش ،مرزبان کرامت ذاتی انسان وآزادی برین همه ی انسان ها است نه تنها شهید یک فرقه بنام شیعه ویا دینی بنام اسلام ،بلکه حسین شهید راه آزادی برین ، و «حیات معقول» انسان است .

امام حسین با یزید نه بعنوان یک شخص ویک فرمان روای رقیب جنگید بلکه او مبارزه اش با یزید بر اساس ارزش های والای الهی وحقوق اساسی بشری بود . برای همین است که تنها امام حسین می تواند قطب وحدت جهانی باشد .واین بعد از آن روشن خواهد شد که ما نهضت امام حسین را با آموزه ها و دست آوردهای نظری و عملی فلسفه تاریخ ،جامعه شناسی ،فلسفه سیاست ،فلسفه جغرافیای اقتصاد به بازخوانی

بپردازیم.

دوم اینکه ما خواسته اساسی جهان و ارزشهای مشترک جهان را باز کاوی کنیم ونهضت امام حسین را با توجه به آن ایده ها و ارزشهای مشترک که هم مورد مطالعه قرار دهیم و هم ایده های مشترک جهانی را با اهداف نهضت امام حسین مطابقه سازی کنیم و اگر چنین کنیم روشن خواهد شد که امام حسین (ع) همان شهید بین الملل وبین الادیان به معنای واقعی کلمه است و این رسالت عالمان روشنفکر وروشنفکران عالم است که بر شانه های ایمان دینی و تعهد مکتبی ومسئولیت وعرق ملی خویشتن علم تعهد و دانایی بر افرازند واین نهضت را بعنوان یکی از عوامل جهانی شدن به جهان باز شناسی کنند تا در پرتو این نهضت، عزت ملی وکرامت انسانی وتعالی دینی امت اسلامی وافغانی خویش را باز یابیم.

اکنون به ارائه نمونه های از این مؤلفه های وحدت جهانی در نهضت اما م حسین می پردازیم.

1- آزادی

آزادی از جمله مؤلفه های وحدت جهانی است.این واژه از آن واژه های است که قدمت تاریخیش به قد مت وبلندای تاریخ آفرینش انسان می باشد .وبه همین علت ،تاریخ بلند بالاای دارد ودر هر برهه از تاریخ ودر هر قطعه از جغرافیا لباس دیگر بر تن کرده وبه دلبری پرداخته است. بگونه ای که اگر سخن از آزادی گفته شود باید پر سید کدام آزادی؟آزادی د ر چه محدوده ای جغرافیا؟آزادی در قلمرو کدام دین؟آزادی با تفسیر کدام نحله ی کلامی؟آزادی باتبیین کدام مکتب فلسفی؟آزادی در کدام برهه از تاریخ عقلانی واجتماعی بشر؟.... اما باهمه ی این تنوع بیانی ،این واژه از آن واژه های است که هرگز از قاموس بشریت حذف نشده ونخواهد شد.

این واژه ی آزادی از واژه هایی است که در جنگ وصلح محور وحدت بوده است .به همان میزان وحدُت وشدُت که در هنگام صلح محور وحدت بوده اند به همان میزان و،حدُت وشدُت محور جنگ سالاران و... هم بوده است .به بیان دیگر این که اگر مصلحان بشر ،با تمسک به آزادی وحرمت نهادن به پاسداشت آزادی گرد هم می آمدند وپیمان مقدس صلح را امضاء می کردند ونجات بشر را از چنگ دیو آختاپوسی جنگ (این واژه چندش آور) ،تضمین می کردند.

جنگ سالاران هم با تمسک به این واژه مقدس وبنام حرمت نهادن به پاسداشت این هدیه الهی، انسان را در برابر انسانی دیگر به قتل وکشتار وا می داشتند تا او به زعم خود برای پاسداشت این واژه مقدس تفنگ بر دوش گیرد ،برادر هم سر نوشت خود را که نمی شناسد بکشد واز همین جا است که شهید دکتر علی شریعتی می گفت :

ما با کسانی می جنگیدیم که همدیگر را نمی شناختیم برای کسانی که همدیگر را می شناختند وبا هم روی یک میز می نشستند وچای نوش جان می کردند(آری این چنین بود ای برادر «نقل بمعنا»)

بحر حال واژه ی آزادی در عینی که تعاریف تو در تو وپرلایه ای که دارد ،همگان آن را قبول دارند وبر محور آن به گفت وگو می پردازند.

در نهضت امام حسین (ع)آزادی از محوری ترین مؤلفه های قیام است واین نهضت دوام وقوامش در همین مؤلفه است .اگر می بینیم نهضت امام حسین فرازمانی وفرا ملی ومذهبی است ،در همین مؤلفه آزادی است .

اگر گاندی رهبر هند می گفت اگر ما می خواهیم ملتی آزاد داشته باشیم همان راهی را بپیماییم که حسین ویارانش پیمود ومن چیزی تازه به ملتم تقدیم نکردم وآنچه را که به ملتم تقدیم کردم نتیجه مطالعه من از زندگی قهرمانان کر بلا است.

گاندی نه مذهب حسین را داشت ونه از نظر ملیت تعلق عاطفی به حسین دارد .آنچه که گاندی را وامی دارد که از نهضت حسین به عظمت یاد کند واین نهضت را سر مشق خود قرار دهد؛ همین مؤلفه آزادی در نهضت امام حسین است .

گفتیم نهضت امام حسین نهضت آزادی بود نه یک نهضت صرفا مذهبی وملی .مبارزه امام حسین با یزید بعنوان یک فرد ویک رهبر ملت خاص نبود. بلکه حسین از آن نظر با یزید به مبارزه بر خاست که یزید امت اسلامی را به بندگی وبر دگی خویش فرامی خواند وآزادی های اولیه وآزادی بشری انسان هارا به حراج گذاشته بود .حسین برای همین با او به مبارزه بر خاست.اگر یزید به آزادی های اساسی امت اسلامی دست درازی نمی کرد وحقوق اساسی آنان را نادیده نمی گرفت حسین با یزیدبه مبارزه سرخ نمی پرداخت بلکه ممکن بود از راه امر به معروف متعارف به نصیحت وار شاد ایشان می پرداخت ؛چنان که پدر امام حسین ،امام علی ،هم در دوران خلیفه ثلاث همین منش را داشت وهر گز دست به شمشیر نبرد.هرجا که خلافی می دید به نصیحت وارشاد ایشان برمی خاست .

پس حسین که فر زند این چنین انسانی است نمی توانست با یزید به جنگ بر خیزد مگر این که یزید از حد متعارف پارا فراتر گذاشته و به حقوق اساسی امت تجاوز کرده است ودر تعدی وتجاوز تا به آنجا پیش رفته است که هیچ نصیحت وارشادی را نمی پذیرد ودر نتیجه راهی جز مبارزه سرخ باقی نمانده است.

پس نهضت حسین نهضت آزادی بود واین آزادی محور وحدت بشر در همه ی زمان ها ومکان ها می باشد صرف نظر از این که دارای چه مذهب وفرهنگی باشد.

در کلام خود حسین این مؤلفه ی آزادی وحریت دردو جا از همه روشنتر بیان شده است ،یکی آنجا که علت بیعت نکردن وقیام خود با یزید را بیان می کند می گوید« ألا وانُ الدُعی ابن الدُعی قد رکز بین اثنتین:بین السلُةوالذلُةوهیهاة منا الذُلُة ابی الله ذلک ورسوله والمومنون وجدود طهرت وحجورطابت،أن نؤثرطعةاللئام علی مصا رع الکریم«بحارالانوار ج45 ص83»» هان ای امت اسلامی بدانید وآگاه باشید : مرا زنازاده فرزند زنا زاده به بیعت فرا خوانده است و مرا میان آزادگی وذلت مخیر کرده است که اگر آزادگی بر گزینم باید از شهادت استقبال کنم واگر ذلت را بر گزینم وزندگی روز مرگی را در کنار چون اوادامه دهم باید با او بیعت کنم .اما شما ای امت اسلامی وهمه ی انسان ها در همه ی زمان ها ومکان ها بدانید وآگا ه باشید : هیات که من تن به ذلت دهم وخدا ورسولش ومؤمنان ودامن های که من در آن تربیت یافته ام به من اجازه نمی دهند دست ذلت به سوی او دراز کنم وسنت ذلت پذیری را به یاد گار گزارم یعنی من که در دامان انسان های آزاده ومتعالی بزرگ شده ام نمی توانم با رذل فرزند رذل ،بیعت کنم.

این جا حسین فلسفه ی قیام خود در برابر یزید را همان آزادی وحریت وتعالی اخلاقی بیان می کند .مولفه ای که نه زمان می شناسد ونه مکان می پذیرد ونه در تنگنای جغرافیای می گنجد ونه رنگ دین ومذهب خاصی را بر می دارد.

در جای دیگر آنجا بود که حرامیان یزیدی بعد از شهادت یاران حسین که هنوز حسین رمقی در تن داشت ،به سمت خیام حسین حمله کردند.وقتی حسین این منظره را دید فریاد زد:

«که اگر دین ندارید لا اقل آزاده باشید.»

این فراز از سخن حسین بیان گر این نکته است که یزیدیان از دین بویی نبرده بودند وحسین آنان را به فطرت انسانی آنان ار جاع می دهد که همان آزادی رها از هر رنگ وتعلق دینی وملی باشد.

آری این همان آزادی انسان است ،مؤلفه ی وحدت انسان ها در همه ی زمان ها ومکان ها وفراتر از هر اندیشه ومکتبی.

2- دموکراسی

از دیگر مؤلفه های جهانی شدن ،اندیشه ی دموکراسی است.اگر چه دموکراسی به اندازه ی واژه ی آزادی قدمت تاریخی ندارد اما مثل آزادی مورد قبول عام است ومانند آزادی تعریف های پرلایه وپرگره دارد.

صرف نظر از این که کدام تعریف از دموراسی را قبول داشته باشیم واز نظر فلسفی دموکراسی واقعیت دارد یا نه؟ واگر دموکراسی واقعیت خارجی پیداکند با لبرالیسم وآزادی درتعامل خواهد ویا در تقابل وتضاد؟

این مسئله قبول عام یافته است که زیر بنای یک جامعه ی قانون مند دموکراسی است.حال این دموکراسی چه نوعی از دموکراسی باشد ؟از همین جااست که بگو مگو در باره ی دموکراسی به صورت نفی واثبات آغاز می شود وهر نحله ی فکری برای اثبات دموکراسی مورد نظرخودبه نفی دموکراسی مقبول طرف مقابل می پردارد.

اما همه در یک نقطه اشراک نظر دارند وآن این که دموکراسی یعنی حکومت مردم بر مردم وحکومت بر اساس انتخابات ورأی اکثریت باشد .وفصل مقوم دموکراسی آزادی در انتخاب کردن وانتخاب شدن است.

این تعریف عام از دموکراسی با نهضت امام حسین قابل جمع است ونهضت امام حسین را با این دید از دموکراسی مورد مطالعه قراردادن می تواند محور وحدت در عصر جهانی شدن باشد.

چنان که امام حسین با یزید از آن نظر به نبرد پرداخت که یزید بر اساس انتخاب آزاد (ولو انتخاب بر اساس انتخاب از طریق اجماع سران طایفه وبزرگان وریش سفیدان)برگزیده نشد بلکه بر اساس وراثت الیگاریشی وسلطنتی از نو ع دیکتاتوری عریان بر امت اسلامی قدرت می راند.

یزید در این حکومت وفرمان روایی، تمام حقوق مدنی امت اسلامی را از امت اسلامی گرفته بود وامت اسلامی هیچگونه مشارکتی در اداره حکومت نداشتندوحکومت رانی یزید چنان خشن وبی پرده بود که هیچ کس را یارای آن نبود که زبان به نصیحت گشاید تا چه رسد که از سیاست های غیر بشری یزید وعمالش به انتقاد بر خیزد واز حکومت باز خواست کنند .واین روش یزید بر خلاف سیره ی تمام صحابه ی رسول خدا وخلفای بعد از رسول خدا بود .

در زمان خلیفه اول ودوم آزادی های اساسی به قدر ی محترم بود که هر کس آزادانه از شخص خلیفه انتقاد می کردند .چنان که تاریخ از رفتار خلیفه دوم این گونه روایت می کند که :روزی خلیفه با پیراهن بلند به نماز جمعه آمد وناگهان یکی از میان جمع بر خاست وشمشیرش را از غلاف بیرون آورد ،خطاب به خلیفه گفت:

هان ای خلیفه دزد هم شده ای؟این پیراهن بلند را از کجا آورده ای ؟در حالی که امت اسلامی جامه های کوتاه دارند وتو که قدت از همه بلندتر است باپیراهن بلند در نماز جمعه حاضر می شوید؟مگر سهم ما از بیت المال یکسان نیست؟پس این بلندی جامه ات را از کجا آورده اید.؟

خلیه ی دوم نه تنها او را مورد غضب وشماتت قرار نداد بلکه گفت این بلندی جامه من سهم فرزندم عبدالله است .وبرای اثبات حرف خود دوشاهد از غیر اقارب خود اقامه کرد وبعد به امت اسلامی رو کرد وگفت :

اگر من پا را کج گزارم وکج شوم چه می کنید؟جواب شنید که:با این شمشیر کجی خلیفه را راست می کنیم.وخلیفه از شنیدن این جواب، خدا را شکر کرد که هنوز در میان امت اسلامی کسانی هست که ....

اما یزید بر خلاف سیره ی خلفا عمل می کرد وامت اسلامی حق هیچگونه اعتراضی را نداشتند . که برای مطالعه عصر یزید ،بایدبه تاریخ مراجعه کردواین مقاله بنای پرداختن تفصیلی به این مقوله را ندارد .

پس نهضت امام حسین برای استقرار دموکراسی در جامعه بود واین نظریه مبتنی بر دلایلی از سخنان امام حسین واسناد تاریخی است:

1- امام حسین در فرازی از وصیت نامه خود اینگونه آورده است :

انی لم اخرج اشرا ولابطراولاظالماولا مفسدا،وانماخرجت لطلب الاصلاح فی ام‍ة جدی ،ارید ان آمر بالمعروف وانهی عن المنکر....«حیاةالامام الحسین بن علی،القرشی ج2،ص288»

من از روی هوس وسرکشی وستمگری قیام نکردم،فقط برای اصلاح امور امت جدم به پا خاستم وتصمیم دارم به نیکی ها فرمان دهم واز بدی ها بازدارم.

امام حسین در این فراز از وصیت نامه ،فلسفه ی قیام خود را امر به معروف ونهی منکر بر می شمارد.

امر به معروف ونهی از منکر از جمله آیاتی است که در مناسبت های متناسب در قرآن تکرار شده است ودر حقیقت این آیات قر آن مانیفیست دموکراسی در نظام فلسفه ی سیاسی اسلام است.

حضرت آیت الله العظمی منتظری در کتاب «دیدگاه» و«حکومت دینی وحقوق انسان»از همین آیه اصل تشکل های صنفی وتأسیس احزاب را استنباط کرده است .«حکومت دینی وحقوق انسان،ص14،133،158»

به عبارت دیگر این آیات دلالت بر چند مطلب دارد:

1- اصل آزادی اجتماعی2- اصل مشروع بودن تشکل های صنفی3- مشروعیت تشکیل احزاب4- ولایت ارشادی زنان بر مردان وتساوی زن ومرد درامرکردن به معروف ونهی کردن از منکر در جامعه.

این چهار اصل از مؤلفه های مقوم دموکراسی می باشد.

پس طبق این فرازی از وصیت نامه، امام حسین به مؤلفه های دموکراسی اشاره شده وامام حسین نهضت خود را برای استقرار دموکراسی بر می شمارد.

2- اسناد تاریخی در باره نهضت امام حسین حکایت از آن دارد که مردم از حکومت یزید ناراضی بودند وبرای تغییر این حکومت از امام حسین یاری خواسته اند وامام حسین در پاسخ آنان ابتدا سفیرانی را برای تبیین نهضت به اطراف واکناف قلمرو نفوذ اسلام می فرستد ونامه هایی را به سران قبایل وشهر ها روانه می کند .

این کار حسین نشان می دهد که حسین بر اساس خواسته ی شخصی ورقابت در قدرت علیه یزید قیام نکرده است بلکه بنا به خواهش امت وبرای استقرار یک حکومت انتخابی(باروش انتخاب متعارف آن زمان) وقانونی قیام کرده است .این همان چیزی است که مؤلفه ی اساسی دموکراسی در عصر جهانی شدن می باشد.

3- **امام حسین وتروریسم**

تروریسم از جمله واژه های نوبنیاد ی است که تازه وارد فرهنگ فلسفه ی سیاست وجامعه شناسی شده است .اما در دهه ها ی اخیر پدیده تروریسم چنان جهان گیر شده است که وحدت جهانی حول محور مبارزه با تروریسم پدید آمده است.

اما تعریف تروریسم چیست؟وچه ناهنجاریی اجتماعی تروریسم می باشد؟تمایز تروریسم از نهضت های آزادی بخش چیست؟یک ناهنجاری اجتماعی دارای چه مؤلفه هایی باشد تا اورا یک پدیده تروریسم نامید؟ این ها سؤال هایی است که پرداختن به یکایک آنها وکالبد شکافی این مؤلفه ها فرصت فراخ دامن می طلبد ونیاز مراجعه به منابع بسیاری از علوم سیاسی وجامعه شناسی دارد که با ید درجایش بدان عالمانه پرداخته شود.

آنچه که مسلم است این است که تروریسم در جهان امروز(با همه فراز وفروطش)منفور جهان است وهیچ انسانی از تروریسم به نیکی یاد نمی کنند وهمان هایی که بعنوان تروریسم نامیده می شود ،خود از این نام گزاری تبری می جوید وتروریسم رامحکوم می کنند.

حال کاری به این نداریم که مدعیان تروریسم در ادعای خود صادق هستند یانه ؟بلکه می خواهیم به این نکته اشاره کنم که نهضت امام حسین اگر محور وحدت جهانی است ویکی از مؤلفه های بسیار اساسی ومحوری وحدت جهان امروز مبارزه با تروریسم است .آیا نهضت امام حسین در این رابطه می تواند راه کاری را به ما بدهد؟آیا در نهضت امام حسین تروریسم مشروعیت دارد یانه؟وامام حسین نهضتش با پدیده تروریسم مواجه شد یانه؟وخود امام حسین می توانست از مؤلفه های ترور استفاده کند ونکرد؟

این که از نهضت امام چه راه کاری را می توان برای مبارزه با تروریسم ارائه داد وآیا این کار شدنی هست یانه؟این کمترین بنده ی خدا نمی توانم سخنی نفیا واثباتا بگویم .امید است جوانمردی دراین وادی قلم زند وما را از اندیشه خود بهره مند سازد.

اما این که در نهضت امام حسین تروریسم مشروعیت دارد یانه ؟واگر ندارد چرا بعضی از گروه های تروریسم عملیات تروریستی خودرا عمل شهادت طلبانه از نوع شهادت طلبی حسینی می دانند؟

جواب از سؤال اول

تروریسم در نهضت اما م حسین مشروعیت ندارد به دو نمونه اشاره می کنیم:

1- هنگامی که والی مدینه امام حسین را برای شنیدن نامه یزید به دار العماره اش فراخواند امام حسین می توانست دو کار بکند که منجر به ترور والی مدینه گردد:1- والی مدینه رابه منزلش دعوت کند وکسی را برای ترور والی بر سر راهش گمارد.امام حسین این کار را نکرد.2-والی مدینه امام حسین راشبانه به دارالعماره دعوت کرده بود واما م حسین می توانست از این فرصت استفاده کند واو را به قتل رساند .امام این کار رانکرد.

2- سفیر امام حسین ،مسلم ابن عقیل ،در کوفه مهمان هانی بود وعبید الله ابن زیاد به خانه هانی آمد. بعضی ها،ترور عبید الله ابن زیاد را به مسلم، پیشنهادکردند اما مسلم این پیشتهاد را نپذیرفت ودر جواب گفت:

«ان الا یمان قید الفتک ولایفتک مسلم»ایمان قید وبندی است در دست وپای مؤمن،تا کسی را با حیله ومکر به قتل نرساند.

البته نمونه های دیگر هم در نهضت امام حسین وجود دارد که عمل تروریستی رانا مشروع می داند واز همه روشنتر حیات تربیتی حسین است که به او اجازه عمل قبیح چون ترور را نمی دهد. همان که خود امام حسین در بیان علت بیعت نکردن خود با یزید فرمود:

وجدود طهرت وحجورطابت،أن نؤثرطاعةاللئام علی مصا رع الکریم«بحارالانوار ج45 ص83»

من در دامانی تربیت یافته ام که به من اجازه نمی دهد تن به ذلت دهم .همین تربیت ودامن به حسین اجازه نمی دهد که دست به ترور زند ویا به پیروانش اجازه ترور دهد.

جواب سؤال دوم

آنچه در جهان امروز ترور نامیده می شود به دو بخش تقسیم می گردد: 1- عمل عده ای از ناراضیان از وضع جامعه هستند که برای دست یابی به خواسته های شخصی ویا گروهی ویا خواسته های آرمانی ودینی دست به کشتار عامه مردم ویا سران حکومت ها می زنند وبرای رسیدن به مقصود خود از هیچ کاری دریغ نمی کنند .از بمب گذاری در اماکن عمومی ووسایل ارتباط جمعی ووسایل نقلیه عمومی گرفته تا آتش سوزی بازارواماکن مقدس ودولتی ...

این عمل از هر کسی با هر انگیزه که باشد یک عمل تروریستی است واز نظر هرانسانی آزاده محکوم می باشد.

نهضت امام حسین با همین نوع ار عمل تروریستی، سر سازش ندارد .حال مجری این عمل :شیعه یاسنی ،مسلمان یا غیر مسلمان، القاعده یاحزب الله ،عرب باشد یا عجم ،امریکایی باشد یااروپایی وروسی، هر که می خواهد باشند.

3- نهضت های آزاد ی بخش مثل نهضت مردم فلسطین ومقاومت لبنان است که در ادبیات سیاسی امروز این نهضت ها هم از طرف قدرت های استکباری تروریسم نامیده می شود.این نوع نهضت های آزادی بخش که برای احقاق حقوق وکرامت انسانی خود مبارزه می کنند .بهیچ وجه تروریسم نیست .یعنی نهضتی باشد که برای احقاق حقوق بشری خود دست به قیام می زنند حال این نهضت را هر کسی با هر دین ومذهبی رهبری کنند در زمره عمل تروریستی قرار نمی گیرد.

شرط اساسی در این نهضت ها این است که برای باز پس گیری حقوق اساسی وکرامت انسانی وسعادت اجتماعی وآزادی خود از چنگ غاصبان وغارت گران باشد.

پس بنا بر این نهضت امام حسین اگر در اندیشه وعمل رهبران این گونه نهضت ها تجلی کرد وشهادت طلبی این مجاهدان نه عمل تروریستی است ونه با نهضت امام حسین تضاد ونا ساز گاری دارد.

4- امام حسین ونهضت عدم خشونت

نهضت عدم خشونت ،همزمان با نهضت گاندی رهبر مردم هند وارد ادبیات سیاسی شد وامروزه جنبش هایی که از راهای مسالمت آمیز وقانونی دست به اعتراض می زنند وخواهان تغییر وضعیت موجود ویا لغو بعضی از قوانین مدنی اند ،در ردیف نهضت های عدم خشونت قرار می گیرد .

نمونه های عینی این نهضت را می توان چنین خلاصه فهرست کرد:نهضت مردمی گاندی،راه پیمایی تاریخی خلق چین به رهبری مائو،شنای تاریخی فیدل کاسترو رهبر مردمی کوبا ونجات این ملت از چنگ استعمار،نهضت امام خمینی در برابر رژیم دست نشانده امریکا در ایران،مبارزه دایالاما رهبر بودائیهای تبت ،سکوت مادر تیرزا ورهبری آیت الله العظمی سیستانی را نامبرد.

اکنون جهان امروز به سمت جهانی شدن نهضت های عدم خشونت حرکت می کندونهضت هایی از این دست از نظر همه ی عقلای جهان مورد احترام وتایید می باشد.

نهضت امام حسین نمونه ی کامل از این نوع نهضت عدم خشونت است:

امام حسین نهضت خود را از مدینه آغاز کرد اماچگونگی آغاز این نهضت نشان می دهد که امام حسین نهضتش را بر مبنای عدم خشونت آغاز کرد.چراکه امام حسین در مدینه از چنان جایگاه اجتماعیی بر خوردار بود که بتواندوالی مدینه را بکشد وحکومت تشکیل دهد واز همان مدینه گام بگام به سوی مقر حکومت یزید در دمشق پیش روی کند.اماا مام حسین چنین نکرد بلکه مدینه رابا خانواده وکودکان ترک نمود واز مدینه تا مکه را پیاده پیمود وهر گز بخود حالت جنگی نگرفت.

مشخص است که حاکم مدینه بعد از آن که حسین بیعت نکرد ومدینه را به مقصد مکه ترک کرد ،این گزارش را به مقر حکومت داده باشد وحکومت یزید هم می دانست که حسین مدینه رابه مقصدمکه برای تفرج ترک نکرده است .بر ای همین بود که یزید جمعی را مامور کرد که در فرصت مناسب حسین رامرموزانه ترور کنند واز این ترور به نفع یزید واستحکام پایه های حکومت یزید استفاده کنند.

اما امام حسین با توجه به ماهیت یزید واقتضای زمان به گونه ای حرکت کرد وموضع گیری نمو د که عمال یزید هرگز موفق به ترور مرموزانه امام حسین نشد.

امام حسین از مدینه تا مکه به شیوه ای راه پیمود که هم حالت اعتراض وقیام علیه حکومت داشت وهم هیچ گونه بهانه ای بدست دشمن نداد تا او را در میانه راه نابود کند .چون امام حسین مدینه را با سپاهی از مردان جنگی ترک نکرد بلکه همراه زنان وکودکان ودر حالت عادی مدینه را ترک کرد.

اما این گونه ترک کردن بسیار زیرکانه وبرنامه ریزی شده بود .بگونه ا ی که امام حسین سران وبزرگان مدینه را دیدار وملاقات کرد واصل نهضت خود علیه حکومت وقت را با آنان در میان نهاد واین در میان نهادن راز قیام را از دشمن پوشیده نگهداشت ودشمن نتوانست مجوزی علیه حسین تدارک ببیند تا او را در میانه راه ویا در همان مدینه بعنوان یک فردی یاغی به قتل رساند ویا مردم را علیه او تحریک کند.

پس می بینیم که حسین نهضت خود را با استراتیژی نهضت عدم خشونت آغار می کند.آغازی که هر فردی آگاه به مسائل روز می داند که این حرکت امام در اعتراض به وضع حاکم وسیاست حکومت زمان است .ولی حسین این آغاز را بگونه ای طراحی می کند که هم نهضت باشد علیه حکومت وهم حکومت نتواند این حرکت را یک حرکت حکومت بر انداز بنامدو مردم را علیه او تحریک کند تا کمر به قتل حسین بندند .

وقتی حسین وارد مکه می شود چند ماهی در مکه می ماند .در این مدت بسیاری از ناراضیان از حکومت یزید مثل عبدالله زبیر وعبدالله عمر نیز در مکه می آیند . امام حسین با این افراد وسران طوایف واقوام پر نفوذ عرب دیدار می کند وقصد خود مبنی بر قیام علیه حکومت یزید را با آن ها در میان می نهد.این وضع ادامه می یابد تااین که موسم حج فرامی رسد وحجاج امت اسلامی از سراسر قلمرو حکومت به مکه می آیند.

حسین از این فر صت جهت روشن کردن مردم وتشریح بدعتی که در میان امت اسلامی پدید آمده است وحکومت اسلامی از حالت انتخابی ومشروعیت مردمی ودینی خارج شده وبه حکومت الیگاریشی وموروثی وسلطنتی بدل شده است؛استفاده می کند.

از آنجایی که در میان حجاج بزرگانی از صحابه وتابعین حضور داشتند وحسین را بعنوان نوه رسول خدا مورد احترام قرار می دادند . در این موسم حج ،نوه رسول خدا را در میان خود می دیدند ،جهت شنیدن سخن رسول خدا از زبان حسین به دیدار حسین می رفتند.

این گونه بودکه حجاج گروه گروه به دیدار حسین می شتافتند وحسین هم اصل مقصد خود را بی پرده با آنان در میان می نهاد.

چنین بود که حکومت یزید برنامه ای بسیار زیرکانه ای را طراحی کرد وآن ترور امام حسین در حین اداء مراسم حج بود .تاازازدحام جمعیت در پیرامون امام حسین استفاده نموده امام حسین را ترور کنند وخاندان بنی هاشم را به بهانه ی این که ازحسین ناراضی بوده وحسین را به قتل رسانده اند؛ به بهانه خون خواهی نوه رسول خدا به قلع وقمع بنی هاشم پردازد .واز طرف دیگر سران ناراضی از حکومت مثل عبدالله ابن زبیروعبدالله ابن عمر را به این تهمت که این ها خواهان خلافت هستند وحسین آنان را در این مقصد شوم همراهی نکرد ،اینان حسین را به قتل رساندند،آنان را بطور محرمانه اعدام کند واین گونه هم حسین را بدون پیامد منفی از بین ببرد وهم طایفه پرنفوذ بنی هاشم را قلع وقمع کند وهم سران بالقوه ناراضیان حکومت را از سر راه بر دارند.

اما امام حسین بر اساس موهیبت الهی وتدبیر سیاسی که داشت از این طرح یزید آگاه شد .لذا تدبیر را در این دید که تنها راهی که بتواند از این طوطئه بگونه ی بسیار عالمانه وثمر بخش نجات پیداکرد در این است که حج را نیمه تمام گزارد ودر نیم روز روشن موسم حج را ترک کند وبه همه اعلام کند که من فردا به سمت عراق حرکت می کنم وهر کس خواهان شهادت در راه خدا است باماهمراه شود.

این گونه بود که حسین نهضت عدم خشونت خود را که از مدینه آغاز کرده بود از مکه ادامه داد وباز بایک عده زن وبجه ادامه داد نه با مردان جنگی مجهز به سلاح رزم.چراکه این نهضت از آغاز یک نهضت عدم خشونت بود.

امام حسین در طول راه مکه تا صحرای کربلا نیز سیاست عدم خشونت را در پیش گرفت .بر عکس حسین ،یزید تمام راه های منتهی به کربلا را بست وهر کسی راکه در این مسیر می یافت دست گیر کرده بعد از شکنجه باخشونت غیر بشری به دار می آویخت.

نمونه ی کامل از سیاست عدم خشونت امام را در دو جا بسیار روشن وملموس می بینیم1- هنگامی که حرابن ریاحی راه را بر حسین بست ،حسین می توانست حر،وسپاهش را در جا قلع وقمع کند.امام این کاررا نکرد بلکه باحر به مذاکره پرداخت واین سیاست عدم خشونت حسین تا آنجا ادامه یافت که حر با سپاهش پشت سر امام حسین به نماز می استادند.

2 نمونه ی دیگر از سیاست عدم خشونت امام حسین در شب وروز عاشورا بود که امام حسین تا آخرین لحظه به مذاکره وسیاست عدم خشونت پای بند بود .

نمونه ی کامل تر از سیاست عدم خشونت امام حسین در روز عاشورا این است که امام حسین جنگ را آغاز نکرد ووقتی سپاه حکومت یزید جنگ را رسما آغاز کردند امام حسین بر اساس دفاع مشروع صیانت ذات وکرامت انسانی به دفاع پرداخت .

اما آنطرف قضیه که دشمن امام حسین باشد ،ددمنشی وسبعیت چنان عریان است که تاریخ نمونه ی آن را کمتر سراغ دارد:از قطعه قطعه کردن شهیدان تا اسب تاختن بر پیکر شهیدان وآتش زدن خیمه ها وبه زنجیرکشیدن زنان وکودکان ...

آیااین همه نرمش حسین وآن همه ددمنشی دشمن حسین راجز نهضت عدم خشونت دیگر چه می توان نامید؟اگر جهان امروز بدنبال رهبری است که نهضت عدم خشونت را رهبری کرده باشد وبرای همه ی انسان ها درهمه ی زمان ها الگو واسوه با شد، تاریخ چه کسی را بهتر از حسین سراغ دارد؟رهبری که قیام ونهضتش چنان بی غل وغش وفقط برای پاسداشت کرامت انسانی باشد؛غیر از حسین چه کسی می تواند باشد؟

5- امام ورعایت حقوق بشر

از مسائلی که در عصر جهانی شدن ، محور وحدت است حقوق بشر ومسائل پیرامون حقوق بشرمی باشد.

یکی از عمده مسائلی که در زیر مجموعه مسائل حقوق بشر قرار دارد مسئله رعایت حقوق بشر در هنگام جنگ است .

نمی خواهم مواد کنوانسیون ژنو وکنوانسیون های مربوط به این مسئله رادر اینجا بیا ورم وبه تجزیه وتحلیل آن بی پردازم.بلکه بنا بر آن است که نمونه های گویا از رعایت حقوق بشر را در رفتار امام حسین جست و جو کنیم که اینک نمونه ی از رفتار حقوق بشری امام حسین را در این نهضت عدم خشونت بر می خوانیم:

1 – هنگامی که حر با سپاه خود با حسین روبرو شد در حالتی از تشنگی قرار داشتند که اگر چند ساعتی دیگر به آب دست نمی یافتند از تشنگی جان می دادند.

امام حسین نه تنها از این فرصت برای نابودی دشمن خود استفاده نکرد بلکه با رأفت اسلامی وکرامت انسانی وبزرگواریی انسان متعالی ،با دست خود به سردار وسپه سالار آنان، حر، آب داد وحر به قدری تشنه بود واین تشنگی چنان رمق از او گرفته بود که وقت امام حسین به او آب داد، نتوانست آ ب را بنوشد وامام حسین خود مشک را با دستانش در دهان حر گذاشت ؛تا او توانست آب بنوشد.

به یارانش نیز دستور داد که به همه ی افراد سپاه حر وحتی به اسب های آنان هم آب دهند.

این رفتار حسین ورعایت حقوق بشر از ناحیه امام حسین رابا رفتار سپاه حکومت یزید در دو روز نهم ودهم عاشورا مقایسه کنید که آب را بر حسین ویاران واطفال حسین بستند و عده ای از انسان های در محاصره وکودکان وزنان را از حقوق اولیه ی بشری محروم کردند.آیا این دو رفتار چه نتیجه ای را در ذهن تداعی می کند؟وبا کدام معیار های عام المقبول عصر جهانی شدن ووحدت جهانی بر محور حقوق بشر واجماع همه ی ملل در محکوم کردن ناقضان حقوق بشر همخوانی دارد؟

آیا رهبری که چنان پایبند به رعایت حقوق بشر باشد که از هیچ ابزار ی برای نقض حقوق بشر استفاده نکند ودر هیچ شرایطی وبه هیچ بهانه ای به خود ویارانش اجازه نقض حقوق بشر را ندهد؛تاریخ غیراز حسین کسی دیگری را سراغ دارد؟

اماما معتقدیم که تاریخ چنین انسانی را غیراز پیغمبران آسمانی ووارثان منصوص از ناحیه خود آنان کسی دیگری را غیر ازحسین ابن علی، سراغ ندارد.واین اعتقاد نه بر اساس تعصب دینی است و نه از سر جهل واحساسات دینی ومذهبی.

پس اگر سراغ دارید اوکیست؟اگر چنان انسانی غیر حسین باشد،طبق قواعد عام عقل ونقل شرع، او به رهبری وپیشوایی اولی وسزاوار تر است. حال می خواهد از هر ملیت ومعتقد به هر مذهبی که با شد.اگر چنان انسانی را در تاریخ سراغ دارید آن را به ما هم معرفی کنید تا بر اساس فرمان فطرت ودستور عام عقل و شرع به رهبری او گردن نهیم ودر حیات رو به تکامل در پرتو جاذبه الهی خویش اورا پیشوای خود سازیم.

تا اینجا نهضت امام حسین را با معیار های عام بشری سنجیدیم ونمونه هایی نیز در این رابطه ارائه دادیم واین روش ومنش با چشم خشک علمی بود ورنگ عاطفه وشور دینی نداشت ،به همین دلیل برای بعضی از مؤمنین قبول آن قدری گران باشد ونوعی بی حرمتی به ساحت مقدس حسین ویاران پاکش تلقی گردد که تا حدودی حق با آنان است .

اما از منظر دیگر نهضت امام حسین(ع) نهضت کرامت انسانی ونوعی از شور ومستی عشق وعاشقی میان عاشق ومعشوق است.

آری نهضت امام حسین ،نهضتی در قالب رقص عاشقانه است .

رقص تن ها ی بی سر در لجه ی از خون .

رقص سر های بریده از نای بر نوک نی.

رقص دامادهجده ساله در حجله ی وصال.

رقص عاشق پیری هفتاد ساله در بامدادبلوغ دلدادگی وشیدایی.

رقص مشک وعلم درخانقای جوانمردی وخرابات چشم نگار.

رقص عاشق سیاه پیکر سفید دل درخم کوچه زلف دلدار.

رقص گلوی لاله وش کودک شیر خواره روی دستان پدر.

رقص دامان دختران آب وآیینه در آتش.

رقص آبشار گیسوی عروسان بر شانه ی خورشید.

رقص سرِ پسر دردامان مادر،خمار می ناب.

رقص زنی در باد.

رقص کودکی بر شانه ی ماه .

رقص عارض به گل نشسته ی خورشید.

آری نهضت حسین نهضت عشق است ،عشق ناب .

کدام عشقی ناب تراز عشق شهیدان کربلا است؟

عشقی که آغاز ش بلوغ دلدادگی است وپایانش بوسه بر عرش خدا.

دلدادگیی که دلدار ودلبر یکی است.

در کربلا خدا هم دلدار است و هم دلبر.

بله نهضت حسین اگر با معیار های عام وخشک عقلی وبشری می سازد با شیدایی وتب وتاب عاشقانه هم می سازد وناب ترین عاشقی ها را به تصویر می کشاند ،عشق نابی که زمزم از زلالی او عصمت خویش را بر می گیرد ودر زلالی او غسل تعمید می کند.

براستی عشق وعاشقی که در شب عاشو را وظهر عاشورا در کربلا ظهور کرد،در کجای تاریخ سراغ دارید؟

نمی خواهم از دلدادگی وشیدایی شهیدان کربلا روایتی هرچند کوتاه گزارش کنم واگر نه با ید قلم را در خمخانه ی معرفت غسل دهیم و جامه را بر تن چاک زنیم تامرغ جان پر گشاید واین قفس تنگ تن را در هم شکند بال خود را با خون شهیدان کربلا رنگین کند و از آن« سبک بالان عاشق» روایتی دیگر پردازد.

بسیج کانون انسجام، اتحاد و هماهنگی نیروها و امکانات است

سس — Sun, 22 Nov 2009 11:14:22 GMT

امام جمعه فردوس:

بسیج کانون انسجام، اتحاد و هماهنگی نیروها و امکانات است

فردوس خبر: ذوقی

امام جمعه شهرستان فردوس، گفت: بسیج کانون انسجام، اتحاد و هماهنگی نیروها و امکانات است آن‌هم حول محور ولایت و امامت برای رسیدن به جامعه‌ای مطلوب که مردم و آحاد آن جامعه به خداوند تقرب پیدا کنند در سایه عبودیت و بندگی خداوند.

حجت‌الاسلام و‌المسلمین محمد علی حسینی مقدم بعداظهر امروز در جلسه شورای اداری که به صورت نمادین و برای اولین بار در محل گلزار شهدای شهرستان فردوس با حضور مدیران ادارات و نهاد‌های دولتی برگزار شد، با گرامی‌داشت هفته بسیج با تأکید بر اینکه بسیج به بلندای سابقه تاریخ، فکر، اندیشه و افکار والا و باورهای الهی است، اظهار امیدواری کرد: همه مردم، مسئولان و مدیران با تفکر بسیجی در خدمت رسانی به مردم و تلاش برای حفظ دستاوردهای انقلاب اسلامی به وظایف و تکالیف خود ادامه دهند.

وی با اشاره به اینکه بعد از انتخابات 22 خرداد تلاش‌هایی برای کم‌رنگ کردن بسیج شد، تصریح کرد: اما امروز همه ما می بینیم که بسیج با تلاش بیشتر به کارها می پردازد.

وی خاطرنشان کرد: مسئولیت‌های مختلف مدیران جامعه در گرو رشادت‌های رزمندگان و جانفشانی‌های شهیدان اسلام در انقلاب و دوران دفاع مقدس است.

فرماندار فردوس با استناد به فرمایشات امام راحل، بسیج را شجره طیبه‌ای برشمرد که ریشه‌های آن محکم و شاخ و برگشش روز‌بروز ثمره بیشتری می دهد.

عباس اقبال به حضور همه جانبه بسیج در جبهه‌های دفاع مقدس، سازندگی، بازسازی‌، دانشگاه‌ها، مساجد، صنوف و ...، اشاره کرد و گفت: بسیج از توطئه دشمنان صدمه نمی بیند و تا کنون برای کشورمان ثمرات فراوانی داشته است.

وی با تأکید بر اینکه: اگر طنین تفکر بسیجی بر کشور حاکم شود هیچ قدرتی را یارای مقابله با ایران اسلامی نیست، خاطرنشان کرد: تفکر بسیجی بود که باعث شکسته‌شدن پلمپ تأسیسات هسته‌ای نطنز و ادامه کار و تحقیقات دانشمندان انرزی هسته‌ای ایران شد تا امروز ملت ما شاهد ادامه کار سانتریفیوزها بوده و مقدار زیادی اورانیوم غنی شده در اختیار کشورمان باشد.

وی با نگرش بر پیامدهای بعد از انتخابات 22 خرداد و آمادگی برخی سفارت‌خانه هایی که در تهران برای پناهنده شدن مردم اعلام آمادگی کرده بودند، تصریح کرد: دولت‌های غربی و اروپایی اهل تعامل با ایران نیستند اما خوب فهمیده‌اند در مقابل قدرت و تفکر بسیجی ایران اسلامی ناتوانند.

فرماندار فردوس از برگزاری جلسه شورای اداری در گلزار شهدا به ‌عنوان تجدید میثاقی دوباره با آرمان‌های شهیدان یاد کرد و گفت: هر فرد و مقامی حافظ دستاورد‌های انقلاب و شهیدان و در خط ولایت باشد با نظام است و می ماند و چنانچه غیر از این باشد قطعأ از انقلاب فاصله گرفته و ملت او را بیرون می کنند.

سرهنگ عباسعلی سجادی فرمانده ناحیه مقاومت بسیج سپاه‌پاسداران فردوس با اشاره به اینکه: 7 حوزه و 4 گردان با 410 گروه مقاومت در 110 پایگاه و واحد مقاومت بسیج در شهرستان فردوس فعالیت دارند همکاری و حمایت‌های بیشتر مسئولان شهرستان فردوس در خصوص پایگاه های مقاومت بسیج را مورد تأکید قرار داد.

گفتنی است: میهمان ویزه این مراسم سردار یعقوب‌علی نظری فرمانده سپاه انصارالرضا خراسان جنوبی بود که با اشاره به رشادت‌ها و جانفشانی‌های نیروهای بسیجی در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل همچنین پیرامون حضور سرداران سپاه از جمله "سردار‌شهید شوشتری" در اقصی نقاط کشور برای خدمت‌رسانی بی منت به مردم محروم سخن گفت.

بسیج،به معنای اتحاد و همبستگی مردم با یکدیگر است

سس — Sun, 22 Nov 2009 10:57:23 GMT

نویسندگان و شاعران ما می‌توانند به طور مستقیم به ویژگی‌های یک بسیجی حقیقی نپردازند بلکه با زبانی هنری و غیرمستقیم از ویژگی‌های مثبت و خوبی‌هایی بگویند که در یک بسیجی باید وجود داشته باشد.

راضیه تجار،نویسنده در گفت و گو با خبرنگار شهر،ضمن بیان این مطلب گفت:هرکس تعریف خاص خود را از بسیج و بسیجی دارد.من فکر می‌کنم بسیج،به معنای اتحاد و همبستگی مردم با یکدیگر و بسیجی،نمونه یک انسان واقعی با همه ویژگی‌های انسانی است،در نتیجه تلاش می‌کنم تا این خوبی‌ها را به زبانی غیرمستقیم به خواننده منتقل کنم.
وی در پاسخ به این‌که نویسندگانی که درباره رزمندگان و بسیجیان می‌نویسند دچار افراط و تفریط شده و انسان‌هایی را تصویر می‌کنند که به اسطوره شبیه هستند،نه آدم‌های واقعی،گفت:ما در شرایط و

روزگاری زندگی می‌کنیم که به سختی می‌توان پذیرفت که زمانی،انسان‌هایی چون شهید باکری و همت و... زندگی می‌کرده‌ و چنین دلاوری‌هایی از خود نشان د اده‌اند.در حالی که آن‌چه درباره آن‌ها می‌خوانیم و می‌شنویم راست است و افسانه نیست.
تجار در ادامه بیان کرد:نویسندگان می‌توانند ویژگی‌های خوبی را که در یک بسیجی حقیقی وجود دارد به زبان هنری و خلاقانه مطرح کنند حال برای بیان این ویژگی‌ها هم می‌توان به زندگی یک بسیجی پرداخت و هم آن صفات و خصوصیات را به انسانی که در دنیای امروز زندگی می‌کند نسبت داد.
وی شاعران و نویسندگان را متاثر از شرایط جامعه خود دانست و افزود:بسیج یکی از بخش‌های فعال انقلابی است که نمی‌توان نسبت به آن بی تفاوت بود،حالا هرکس از دریچه دید خود به این ماجرا می‌نگرد.
راضیه تجار که دبیر علمی«100 اثر از 100 نوقلم» است از انتشار 35 داستان از 35 نویسنده خبر داد و افزود:ما از همه نویسندگان،شاعران و پژوهشگران نوقلم که تاکنون اثری از خود منتشر نکرده‌اند،خواسته‌ایم تا کارهای خود را تا پایان بهمن ماه به انجمن قلم ایران ارسال کنند تا کارها داوری و منتشر شود.